سفرنامه گوهر مقصود ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٩

[ بيمارى مام وطن ]

داريد كه آمر غيبى و منادى لاريبى به نداى بلند و صوت ارجمند مىفرمايد : وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ « 1 » تا چند در خانه نااميدى نشسته و درهاى اميد ، به روى خود بسته‌ايد ؟

شما اطفال صغير ناگزيريد كه از جاى برخيزيد و از صحراى جهل بگريزيد و به باب دو نفر از برادران كبير خود ، متوصل شويد ، كه آن دو ، مشعلهء طريق هدايت و دو كوكب برج سعادتند ، و در شرق و غرب بلد شما متوقّفند ؛ كه گويى الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ بِحُسْبانٍ « 2 » .

يكى آفتاب اوج علم و فتوّت و ديگرى كوكب درخشندهء برج دانايى و مروّت و هر دو خضر طريق مردمى و مروّت و معلّم دبستان بشريّت و انسانيّت ، يكى عبد اللّه و ديگر محمد .

به ايشان توصل جوييد و به آستان قدس آنان پناهنده گرديد ؛ تا شما را فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ « 3 » كه ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ قَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ « 4 » از هر طرفش ظاهر است ، رسانيده و به مقام عَلى سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ « 5 » حرّيت كشانيده و به سرير آزادى مُتَّكِئِينَ عَلَيْها مُتَقابِلِينَ « 6 » نشانيده باشند .

مردم ايران ، كه غيرت و جوانمردى از نياكان و پيشينيان خود يادگار داشته ، هريك چون شير شرزهء خسبيده ، از جاى ، در كمال وقار جنبيده و از بيشهء جهل و نادانى بيرون جهيده از پى شكار حريّت و آزادى به هر سو دويدند و به باب حكمت و معرفت آن دو آفتاب برج فتوّت و مروّت پناهنده شدند و پروانه‌وار در گرد آن دو شمع محفل افتخار ، جمع شدند .

( 1 ) . « و از رحمت الهى نوميد مباشيد چرا كه جز خدانشناسان كسى از رحمت الهى نوميد نمىگردد » يوسف 12 / 17 . ( 2 ) . « خورشيد و ماه حسابى [ معين ] دارند » رحمن 55 / 5 . ( 3 ) . « در بهشت‌هاى پرناز و نعمت » واقعه 56 / 12 . ( 4 ) . « گروهى بسيار از پيشينيان و اندكى از واپسينان » واقعه 56 / 12 ، 13 . ( 5 ) . « بر تختهاى گوهرنشان » واقعه 56 / 15 . ( 6 ) . « رودرروى هم بر آنها تكيه زده‌اند » واقعه 56 / 16 .