رستم التواريخ ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

[ داستان صفات نادر افشار ]

گهى ناتوانى و گاهى توان * گهى سور و گه ماتم آرد بدان

چشاند پس از شهد ، بىشك شرنگ * زند آخر كار بر شيشه ، سنگ

به مهرش مكن تكيه ، اى ساده‌دل * ز كينش بترس اى نكو آب و گل

فغان ز آسمان ، صد فغان ز آسمان * كه نبوَد به كس مهربان ، بىگمان

به يك دور چرخ بكس ناخفى « 1 » * نه اشرف به جا ماند و نه اشرفى

ز نادر قلى ، هرج با مرج شد * ز مُلك ، اشرف و اشرفى خرج شد

ز افغان ، در ايران ، نشانى نماند * وز ايشان نشان ، جز فغانى نماند

بوَد تا به گردش سپهر برين * شب و روزگارش بوَد اين چنين

شنو پند آصف كه آصف شَوى * ز نيرنگ گردون ، تو واقف شوى

الا اى خر احمقِ همچو من * بيا بىغرض بشنو از من سخن

چه خوش گفت فردوسى نامدار * كه بادا به فردوس ، او را قرار

فردوسى

نسب نامهء بهمن و كيقباد * ورق بر ورق را همه برد باد

جهان را بلندى و پستى تويى * ندانم چئى ، هرچه هستى تويى

جهان را جهان‌دار دارد خراب * بهانه است كاووس و افراسياب

مؤلف اين تاريخ - رستم الحكما - ، اين قصه را از كتاب خود كه مسمى به گلشن است و در به دو جوانى ، منظوم نموده ، به مناسبت در اينجا آورده :

الا اى كه پيدا شدى از منى * مكن هيچ دعوى كبر و منى

كه باشد بخارى تو را جان پاك * چو از تو برآيد شَوى تو هلاك

نيابى دو روزى اگر نوش و خورد * بميرى و گويند به همان بمرد

( 1 ) - چنين است در اصل .