رستم التواريخ ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

[ داستان صفات نادر افشار ]

از مزارش برداشته و به جهت عواقب امور خود ، تفألّى نمود و كتاب مستطاب را گشود و اين غزل به فالش برآمد :

بر سر قبر حافظ عالىجاه ، نادر خان قرخلو كه نادر پادشاه شد اين غزل به فالش برآمد

اى قباى پادشاهى ، راست بر بالاى تو * تاج شاهى را فروغ از گوهر لالاى تو

آنچه اسكندر ، طلب كرد و ندادش روزگار * جرعه‌اى بود از زلال جام روح‌افزاى تو

گرچه خورشيد فلك ، چشم و چراغ عالم است * روشنىافزاى آب اوست « 1 » خاك پاى تو

آب حيوانش ز منقار بلاغت مىچكد * طوطى خوش‌لهجه ، يعنى كلك شكرخاى تو

آفتاب فتح را هر دَم طلوعى مىدهد * در كلاه خسروى ، رخسار مه‌سيماى تو

عرض حاجت درحريم حضرتت محتاج نيست * راز كس مخفى نمانَد بر فروغ راى تو

خسروا پيرانه‌سر ، حافظ ، غلامى مىكند * بر اميد عفو جان‌بخش گنه‌بخشاى تو

والاحكيم سترگ ، فيلسوف بزرگ ، رستم الحكما در آغاز جوانى ، به‌جهت سرمستان شراب غفلت و تنبيه غافلين با نخوت اين چند بيت را از روى حكمت گفته است :

چه گويم من از اين سپهر بلند * كه چون مردمان را كند ريشخند

فغان زين كهن‌پير نيرنگ‌ساز * كه هر دَم درِ مكر نو زوست باز

گهى غصه ، گه شادمانى دهد * گهى رنج و گه كامرانى دهد

گهى راحت و گاه زحمت دهد * گهى دولت و گاه نكبت دهد

گهى پادشه را گدا مىكند * گدا را گهى پادشا مىكند

گه آباد و گاهى خراب آورَد * گهى آتش و گاه آب آورد

( 1 ) - اصل : او است .