مجمل التواريخ والقصص ( تصحيح ملك الشعراء بهار ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١

فصل اوّل

از اوّل عهد بهرامشاه بن مسعود تا غايت سنهء عشرين و خمسمائة : نه سال گذشت [ 1 ]

از ابتداى دولت آل سلجوق هشتاد و نه سالست تا غايت ابتداء كتاب

از ابتداى دولت آل سلجوق هشتاد و نه سالست تا غايت ابتداء كتاب

از گاه وفات سلطان طغرل : شصت و سه سال از گاه وفات سلطان الب ارسلان : پنجاه و چهار سالست از گاه وفات سلطان ملكشاه : سى و پنج سالست از گاه وفات سلطان بركيارق : بيست و يك سالست ( 14 - آ ) از گاه وفات سلطان محمّد : نه سالست از گاه جلوس سلطان محمود بن محمّد باصفهان : هشت سالست از گاه آمدن رايات منصور سلطان الأعظم ابو الحرث سنجر بن ملكشاه بعراق و استحكام ولايات و عهد سلطان معظم محمود بن محمّد : هفت سالست

باب الثامن در ذكر كيومرث بر چهار فصل

باب الثامن در ذكر كيومرث بر چهار فصل

فصل اوّل

فصل اوّل

چنين روايت كند بهرام مؤبد شاهپور اندر كيومرث كه من بيست و اند كتاب جمع آوردم از آنك ايشان چناه [ 2 ] نامه خوانند ، و درست كردم تا ملك بعرب افتادن ، چنانك بعد ازين گويم ، اما گويد : ايزد تعالى گويد [ 3 ] اوّل مرديكه به زمين ظاهر كرد ، مردى بود كه پارسيان او را گل شاه همى خوانند ، زيرا كه پادشاهى او الا بر گل نبود ، پس پسرى و دخترى از وى ماند ايشان را مشى و مشيانه [ 4 ] گفتند و از ايشان در

[ ( 1 ) ] درين حسابها هم اختلافاتى است كه در جاى خود توضيح داده خواهد شد . [ ( 2 ) ] كذا . و ظ ، ختاه‌نامه . خداينامه [ ( 3 ) ] زايد است ظ . [ ( 4 ) ] اين دو نام بتفاوت در كتب متقدمان ضبط است : مشى و مشيانه - مشى و مشانه - ملهى و ملهيانه - ملهى و ملهانه - مردى و مردانه - مهرى و مهريانه ، و به گمان نگارنده اينكه گويند به شكل ريباس بودند ، همانا از جنس گياهى بوده‌اند كه امروز آن را ( مهر گياه ) خوانند كه ريشهء آن شبيه به مردى و زنى است كه بهم پيوسته‌اند و در افسانه و خرافات هست كه گياه مزبور از آب منى مردى كه بىگناه كشته شده بوجود آمده است .