عالم آراى شاه اسماعيل ( فارسى ) — الصفحة ١٤٣

ذكر ايلغار نمودن نواب گيتىستان از بلدهء يزد به جانب طبس و كشته شدن تردى « 1 » بابا و آمدن امير كمال الدين حسين از جانب سلطان حسين ميرزا بايقرا به درگاه جهان‌پناه « 2 »

عجايب هنگامه‌اى روى داده سلطان با امراى خود مصلحت ديد [ 92 ] كه فكرى بايد كردن .

خواجه نظام الملك گفت كه چنين ظاهر مىشود كه اين پادشاه صاحب خروج بهادر خان ، از نوشتن ميرزا از شما بىدماغ شده هر گاه آنچه بنده عرض مىكنم چيزى به خدمت بنويسيد شايد او ترحم نموده مراجعت نمايد .

سلطان فرمود كه آنچه مىدانيد از زبان ما به او بنويسيد « 1 » شايد از فروتنى مراجعت نمايد .

پس ميرزا لطف اللّه منشى را فرمود كه عريضه بنويسد به اين مضمون كه :

[ از ] مخلص دعاگو سلطان حسين به ذروهء عرض بندگان نواب مستطاب معلى الالقاب فلك جناب قمر ركاب « 2 » خورشيد اشتهار « 3 » ظفر انتساب ، گل چمن خليلى و سرو بوستان اسمعيلى ، ثمر باغ عبد المطلب افسر تاج وهّاج هاشم بن عبد مناف « 4 » پادشاه بى كبر و لاف نشئهء بادهء « يَدُ اللَّهِ فَوْقَ « 5 » أَيْدِيهِمْ » در روز مصاف ، قرة العين شيخ - المحققين و قطب العارفين شيخ صفى الدين اسحق الموسوى الحسينى ، فرزند دلبند سلطان المشايخ العظام « 6 » العارفين سلطان جنيد ، در درج شهريارى نظر كردهء لطف جناب بارى و ائمهء معصومين ، رواج دهندهء دين اثنى عشر عليهم « 7 » السلام نور ديدهء سلطان سلاطين مشايخ ذو الاقتدار فرزند رشيد سلطان حيدر زيبندهء افسر [ و ] تخت كيان و وارث ملك سليمان و تاج اسكندر ، پادشاه و الا جاه ظل اللّه فى الارضين ابو المظفر و ابو المنصور شاه اسمعيل بهادر خان . اميد كه سالهاى بسيار و قرن‌هاى بىشمار سايهء معدلت آن شهريار بر اوج سلطنت پاينده « 8 » و مستدام بماناد به حق محمد و آله الامجاد . اما بر راى آن مهر سپهر مردى و مروت و شجاعت و سخاوت پوشيده

( 1 ) - اصل : از « شايد او ترحم نموده . . . به او بنويسيد » مكرر بود . ( 2 ) - قمر ركاب در اصل مكرر بود . ( 3 ) - در اين جا و در چند جاى ديگر اين نامه سجع كلمات به هم خورده و ظاهرا در اصل اصل جز اين بوده است . ( 4 ) - اصل : عبد المطلب . ( 5 ) - سورهء فتح آيهء يازده . ( 6 ) - اصل : الغطام . و شايد پس از اين كلمه و پيش از « العارفين » كلمه‌اى ساقط است . ( 7 ) - اصل : عليه . ( 8 ) - اصل : بياينده