ظفرنامه خسروى ( شرح حكمروايى سيد امير نصر الله بهادر سلطان بن حيدر بر بخارا وسمرقند ، 1277 - 1242 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

گفتار در بيان يورش امير صاحبقران ظفرقرين معدلت آيين كرّة سيوم از پايتخت توران زمين به جانب ممالك فرغانه زمين

رسانيدند كه اينك لشكر بىكران سراپاى بيابان را فروگرفته مىآيد .

محمد على خان سراسيمه‌وار در بلندى برآمده ديد كه در واقع از سراپاى افق آسمان گرد و غبار فراوان برآمده روى آفتاب انور را تيره كردن گرفت . محمد على خان به مانند مار ارقم پيچ و تاب خورده ، بىطاقتى نموده و مضطرب گرديد . از بس كه قبل از اين شوكت و صلابت لشكر ظفرپيكر را ديده دل گيرانيده بود . نم طاقت در دل خان نكبت‌نشان نامانده مقدار دو هزار كس را به طريقهء ايلغر مع دو سردار نامور به قورغان نوقوش تيگرمان مانده ، خود آن وقت را غنيمت دانسته به اسب خود سوارى نموده ، به جانب خجند مراجعت فرمود . امراى آن نيز مع لشكريه‌اش از تعاقب خان خودها سراسيمه‌وار سوارى كرده ، راهى شدند . چنانچه كه از روى كمال هراس و دهشت و سراسيمگى آشهاى پخته و پلاسهاى پهن شده همه پهن و پريشان مانده بود و در اين وقت حيرانى و سراسيمگى بردىيار ايشيك آقاسى مع لشكريهء قرق يوز از لشكر ايراول جدا گرديده از تعاقب دشمن رسيده ، دامن‌كشى كرده ، مقدار پانصدبندى را مع اسب و اسباب از لشكر خوقندى فرآورده ، گرفته ، مراجعت نموده ، در اثناى راه جناب عالى را دعا نمود . كلان و خورد لشكرى اين مقدمه را مقدمهء فتح و ظفر و شگون و تفاؤل نيك گرفته بهادران قرق‌يوز را آفرينها نمودند .

و چون امير صاحبقران ظفر توأمان در حوالى نوقوش تيگرمان به لشكر مرتب و آراسته رسيده ، فرمان عالى صادر شد كه چندى از امراى نامدار مع تومانات خودها ، قورغان نوقوش تيگرمان را محاصره نمايند و ميران ايراول مع ميران اونك و سول توقف ناكرده از تعاقب دشمن لجام‌ريز راهى شوند . ما نيز در لب آق‌سو نماز پيشين را خوانده ، از تعاقب خواهيم رسيدن .

حسب الفرمايش عالى ميران مأمور بلا توقف راه خجند را پيشنهاد خاطر خودها گردانيده راهى شدند . چنانچه كه محمد على خان مع لشكريهء خود در كمال خاطر پريشانى هر زمان در تعاقب خودها نگاه كرده ، به صد ترس و هراس مىرفت تا آنكه به تنگى قيررفك در لب درياى سيحون رسيد . از آنجا محمد على خان شقاوت‌نشان به