ظفرنامه خسروى ( شرح حكمروايى سيد امير نصر الله بهادر سلطان بن حيدر بر بخارا وسمرقند ، 1277 - 1242 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

گفتار در نهضت نمودن امير صاحبقران ظفر اقتران از سدّ و ثغور ديزق به جانب قصبهء يام و زامين و فتح نمودن آن حصن حصين و رويداد واقعات و حادثات آن سرزمين

نظم

مخالف شتابان به راه گريز * سپه در عقب جمله با تيغ تيز

مبادا چنان حال بر هيچ‌كس * ره دور در پيش و دشمن ز پس

گروهى بدادند سر در ستيز * گروهى نهادند رو در گريز

فكند اين سلاح آن يكى رخت ريخت * فلك خاكشان بر سر بخت بيخت

سلاح و قماش و ز هرگونه چيز * فتاده همه راه و بيراه نيز

بهادران لشكر ظفرپيكر به تعقيب يكديگر به تيغ و تبر ، به نيزه و خنجر داد مردى و مردانگى مىدادند كه فغان از جان مفسدان تا به آسمان برآمده بود و بسيارى از هواخواهان و سرداران لشكر ايشان به دست دلاوران در آن روز فرخاش و در حين جنگ و تلاش به قتل رسيده بودند .

نظم

خدا داد فرصت شهنشاه را * هزيمت درافتاد بدخواه را

ز دشمن بسى جوى خون ريختند * گرفتند و كشتند و آويختند

به خون غرقه شد مركبان را نعال * تو گفتى مگر در شفق شد هلال

ميان دره از بر راه دشت * ز خون و ز كشته نمىشد گذشت

جهان شد پرآغشته در خاك و خون * يكى بر زبر ديگرى سرنگون

فراوان ز خوقنديان كشته شد * بيابان همه پشته در پشته شد

نه چندان غنيمت به لشكر رسيد * كه اندازه‌اى نايد آن را پديد

ز سيم و زر و زيور و لعل و درّ * منازل كران تا كران گشته پر

مواشى و اولاغ و حيوان بسى * فتاده به دست كس و ناكسى

چو آن بدسگالان هزيمت شدند * سپه بىنياز از غنيمت شدند

و از آن جنگ لشكر بيگلاربيگى كه حاكم ولايت تاشكند و سرحد دشت قپچاق