ظفرنامه خسروى ( شرح حكمروايى سيد امير نصر الله بهادر سلطان بن حيدر بر بخارا وسمرقند ، 1277 - 1242 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

گفتار در لشكر كشيدن پادشاه زمان و شاهنشاه دوران بار دويم به جانب ممالك فرغانه زمين و هزيمت نمودن لشكر محمد على خان بدعهد بىثبات بىتمكين و فتح نمودن قلعهء يام و زامن و به آسانى به دست افتادن بلاد استروشن و ملك خجند مع توابع و لواحق آن بىچون‌وچند

نثار قدوم ميمنت ملزوم جناب شاه والاجاه نموده ، بسى تحف و هداياى مناسب پيشكش كشيده ، به روى امرا جشن شاهانه ترتيب داد . همه امرا از اين نوع تكلّفات انگشت تحيّر به دندان تفكر گزيدند و تمامى حكّام ذوى الاحترام و ساير خلايق از خواص و عوام از اطراف و اكناف ممالك محروسه جمع آمده اطنبهء خيام انتظام و احتشام برحسب كام و مرام درهم كشيده از فرّ قدوم امير صاحبقران ظفرقرين بسى تفاخر مىنمودند .

نظم

كران تا كران زير چرخ كبود * سراپرده و خرگه و خيمه بود

منازل ز لطف قباب خيام * شده رشك روضات دار السلام

سراپردهء شأن و دربان او * تو گفتى بهشت است رضوان او

مشاهير اشراف عالم تمام * به آداب خدمت نموده قيام

همه تهنيت‌گو كشيدند پيش * نثار هدايا ز اندازه بيش

بر زبان جمهور سكنه و عموم متوطنه پيوسته اين دعا جارى بود كه مآل اجمالش بدين مضمون است كه :

رباعى

كه يا رب تو اين شاه را لا يزال * نگهدار ز آسيب عين الكمال

الهى تو اين دولت پايدار * ز چشم بدان جاودان گوش‌دار

امير صاحبقران نيكوسير و پادشاه پاك اعتقاد دين‌پرور ، تا به مدت گرد آمدن لشكر به مزارات اوليا و به زيارات مشايخ باصفا گشته ، مسافران و مجاوران و ساير مستحقّان را به افاضات و عطيّات نوازش فرمود .

در اين اثنا از اطراف و جوانب عالم ، حكّام ذوى الاحتشام با لشكرهاى مرتّب مع اسبابى كه آنچه بايد و شايد تردد نموده ، هرروزه ، پياپى همديگر مىرسيدند . حكم جهان مطاع به نفاذ پيوست كه نيابت‌پناه ابراهيم بىدادخواه مقدمهء سپاه را به جانب دشت