ظفرنامه خسروى ( شرح حكمروايى سيد امير نصر الله بهادر سلطان بن حيدر بر بخارا وسمرقند ، 1277 - 1242 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

گفتار در ذكر وقايعى كه بعد از مراجعت نمودن امير صاحبقران صفدر از بالاى پشاغر تا مدت يك سال به وقوع انجاميده بود

چه دارى ندانم دگر در دماغ * كه بر باد صرصر گشايى چراغ

بعون الهى به روز نبرد * كه از ملك و مالت برآريم گرد

به هر مرز و بومى كه من تاختم * ز مفسد همان خانه پرداختم

كسى كو مرا نيكخواهى نمود * ز من هيچ بدخواهى او را نبود

زبانم چو بر عهد شد رهنمون * نبردم سر از عهد و پيمان برون

درشتى و نرمى نمودم تو را * بدين هردو قول آزمودم تو را

چو نامه بخوانى نسازى درنگ * نمايى به من صورت صلح و جنگ

تغافل نسازى كه سيلاب تيز * به جوش است در ابر سيلاب ريز

القصه نامهء سراسر هنگامه را به مهر عالى مزيّن نموده ، به دست يكى از خواجگان رفيع مقدار شيرين گفتار والاتبار داده ، به جانب خوقند روانه نمود لسانى را نيز به خواجهء مشار اليه تأكيد فرمود . چون ايلچيان بعد از طى منازل و قطع مراحل به خوقند رسيده ، مكتوب را به خان خوقند رسانيده زبانى را نيز به موجب فرمان واجب الاذعان به حسن عبارت و چرب زبانى به نزد محمد على خان تقرير فرمودند ، در خاطر خان بغايت مؤثر و جايگير آمده ، ميل به مصالحت نموده ، خواست كه به دست انقياد در دامن اعتذار درآويزد و از سر صدق پاى اطاعت در راه موافقت نهاده ، نوعى سازد كه غبار وحشت و كدورت از ميان برخيزد . امراى دولت و هواخواهان او از سر جهل و عناد پاى منع و فساد در ميان درآورده ، نگذاشتند به دست پندار از خاك ادبار به چشمهء دولت ولىنعمت و به چشم سعادت خودها بينباشتند .

نظم

گزندى كه بر شهر ياران رسد * ز تدبير دستور نادان رسد

كسى را كه دولت رود ز آستان * شود با فرومايه همداستان

جان نكبت‌نشان به سخنهاى آن بىدولتان درآمده ، به راه گمراهى رفته ، از راه صواب