ظفرنامه خسروى ( شرح حكمروايى سيد امير نصر الله بهادر سلطان بن حيدر بر بخارا وسمرقند ، 1277 - 1242 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥
گفتار در ذكر وقايعى كه بعد از مراجعت نمودن امير صاحبقران صفدر از بالاى پشاغر تا مدت يك سال به وقوع انجاميده بود
گفتار در ذكر وقايعى كه بعد از مراجعت نمودن امير صاحبقران صفدر از بالاى پشاغر تا مدت يك سال به وقوع انجاميده بود
گفتار در ذكر وقايعى كه بعد از مراجعت نمودن امير صاحبقران صفدر از بالاى پشاغر تا مدت يك سال به وقوع انجاميده بود
بر خاطر عاطر خورده‌بينان و بر ضمير منير دانش‌پذيران پوشيده و پنهان نماند كه بنابر اعتذار محمد على خان خوقندى ، حضرت امير جهانگير روشن ضمير ، در آن مورد عزم يوروش بالاى اوراتپه را موقوف گذاشته ، لشكر فيروزى از اثر را به مراجعت فرمان داد .
چنانچه كه در اثناى راه در ولايت سمرقند سلطان محمود خان - برادر محمد على خان - را از جانب « كش » طبيده آورده ، به يرليغ قصبهء اورميتن سرافرازى بخشيده بود . از اين وجه باز محمد على خان بىطاقتى نموده به ايلچى گفته فرستاد كه اگر با من عهد مصادقت و دوستى داشته باشند چرا برادرم را كه من از روى سركشى و عناد بدرقه كرده بودم ، آن را از وجه ملاحظهء خلل ملك در برابر من آورده گذاشته‌اند . شهنشاه عالم در جواب نوشته‌اند كسى كه ما را از جايى گفته آمده باشد و دامن دولت ما را به دست اميد گرفته باشد لازم مىداريم كه او را به مراحم خاقانى سرافرازى بخشيده موافق مرتبه و اندر خورد احوال آن سرپناهى به دو مرحمت نماييم و حال آنكه قصبهء اورميتن و قلعه از قلمرو خود ماست . كسى را در او حقّى و درخواستى نيست . چون محمد على خان از ايلچيان اين‌گونه جوابها شنيد دود حسرت در دماغ او پيچيده روزبه‌روز حيرت در حيرت افزودن گرفت . بالأخير ايلغار بلاد استروشن و ايلغار يام و زامن را دو چند نموده چندى از سرداران نامدار را كه امثال گداى پروانچى و كريمقلى دادخواه و عبد العلى ايشيك آقاسى را به ايلغرها سرآمد گماشت . خود او از روى هراسى كه در دل داشت قصدا و عمدا پاى تجلّد از مستقرّ سرير سلطنت خود بيرون ننهاد . لاجرم به اندك زمان