ظفرنامه خسروى ( شرح حكمروايى سيد امير نصر الله بهادر سلطان بن حيدر بر بخارا وسمرقند ، 1277 - 1242 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

داستان عهد بستن محمد على خان خوقندى با سلطان زمان و صاحبقران دوران و بار ديگر شكستن عهد ايلى و آشنايى به اغواى چندى از مفسدان و معاندان و لشكر كشيدن آن به جانب سد تفور ديزق و قورغان انداختن آن در خراب‌آباد موضع پشاغر و گذاشتن ايلغر با چندى از سرداران نامور .

و نيز از جانب شرقى مقابل دروازه ، محمد شريف بىتوپچى باشى ، به همراهى جماعت افغانيه و جماعت قروق و جماعت زورآبادى و جماعت ايرانى ، توپخانهء خاصه را مع يك رعد برده نشانيده كارىپردازى مىنمود كه عالم سياه و تاريك مىگرديد .

الغرض همين اسلوب سه شبانه روز قورغان پشاغر را محاصره نمودند . پشه را مجال جنبش نبود ، جماعت اعدا به حال خود درمانده بودند .

نظم

به فرمان شاهنشه نامدار * خروشيد لشكر پى كارزار

به گردش همه سروران در كمين * گرفتند آن قلعه را چون نگين

به مقدار هر صاحب آوازه‌اى * از آن قلعه دادند اندازه‌اى

صمد خان نايب به صد ريو و فن * به افواج سرباز آتش‌فكن

نه وهمى ز تير و نه سهم از تفنگ * فرود آمد آنجايگه بىدرنگ

نشانيد رعد جهانگير را * نهادند دار و پس تير را

چو آتش درافتاد در رعد زود * برآورد از جان اعداش دود

از آن بر سر خصم زد سنگ كم * بكردش مساوى وجود و عدم

ز يكسو محمد شريف بى به جنگ * به نزديك دروازه توپ تفنگ

بياورد و بنشاند و آتش نهاد * تو گفتى در آفاق آتش فتاد

چو از رعد آمد صداى طراق * بشوريد در قلعه اهل نفاق

خروشيدن رعد آن پرهنر * بدر برد هوش سران را ز سر

همه پردلان را دل افگار شد * عدو را سر از خواب بيدار شد

به گرد فصيل آنچنان حلقه بست * كه پرّنده از قلعه بيرون نجست

چنان تنگ شد كار با قورغان * كه آمد دل دشمن از غم به جان

به اميد خانش برانگيخت جنگ * جهان كرد بر خلق و بر خويش تنگ

چنين بود احوال قرب سه روز * شدى بر فلك خلق را آه و سوز