شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

5 . نسخهء چاپ سنگى

خاتمة الطّبع لآلى متلألى اشعار آبدار ريختهء قلم جواهرنگار شاعر شيرين‌زبان هم‌پايهء سليم و كليم محمّد انوار حسين تسليم سلمه

به نام خداوند هر پخت و خام * نگهدار روز و شب و بام و شام

فراست به صناعيش منفعل * چونا . . . هست در سينه دل

به عرض جلالش زبان گشته لال * شده ناطقه در رهش پايمال

هماناست دانا سزاى ستود * كه افكند ز آتش برون سوز دود

محمّد كه وى را خداى بزرگ * به محمود . . . ستوده سترگ

ز مدحت‌گرى . . . بىنياز * كه عزّ حقيقت نيابد مجاز

چه گويد سخن كور از رنگ ماه * چه نغمه زند گنگ در بزم راه

بر او هم بر اصحاب و آلش درود * ز من هم ز دادار ملك وجود

از اين بعد تسليم الكن زبان * چه الكن زبان بل معوّج بيان

سخن تازه گويد ز ناگفته‌اى * به رشته كشد درّ ناسفته‌اى

كه منشىّ فيّاض خاتم كرم * خداوند اقليم ناز و نعم

به دست ابر نيسان به دل چون بهار * طبيعت شكفته چو رنگين بهار

معلّى جناب و گرامى نژاد * غلام درش قيصر و كيقباد

كسانى كه سر از درش تافتند * به دست الم خويش را يافتند

به اسراف زر از پى يادگار * ز نام سخن گسترد شهريار

كتابى كه كمياب و ناياب بود * كتابى مگو شوق احباب بود

و ليكن ز گفتار قاسم بدان * كه وى را ستودند دانشوران

جهان‌آفرين دادش اين پايگاه * بر اوج معانيست رخشنده ماه

همه نغز پرورده دارد سخن * به رنگ گهر پاك سر تا به بن

به بزم گراميش شيواى . . . * مگر طفلكى هست گم كرده . . .

بفرمود چاپه بپرداز [ ه ] خوش * به اسلوب نيكو به اندازه خوش

دلم شد به تاريخ هنگام سير * قلم زو رقم منطبع شد به خير

به هجرى ششم ماه چهره نمود * به سال مسيحى نهم ماه بود

مگر فخر نظم است تاريخ سال * بلا بيش و كم اى خجسته خصال