شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٩

واژه‌نامه

نافه ( 4204 ) : مشك كه از ناف آهوى ختائى و چينى حاصل شود .

ناورد ( 351 ) : نبرد ، جنگ .

ناوك ( 3607 ) : تير .

نتاج ( 3220 ) : نژاد .

نثار ( 3858 ) : پيشكش .

نخجير ( 1552 ) : شكار .

ندّاف ( 3610 ) : پنبه‌زن ، حلّاج .

نسر طائر ( 1344 ) : شكلى است بر فلك به صورت كركسى كه پر آن به جانب شمال از منطقة البروج باشد و آن را عقاب نيز گويند ، يكى از صور شمالى فلك كه چون عقابى بپّر توهّم شد .

نشتر ( 3464 ) : مخفف نيشتر ، آلت فلزى نوك‌تيز كه فصّادان و جرّاحان به جايى از بدن فروبرند تا خون يا چرك بيرون آيد .

نوّاب ( 3872 ) : نائب ، وكيل .

نفحه ( 4348 ) : بوى خوش .

نفير ( 1620 و 1948 ) : نام آوازى است از دستگاه همايون ، كرناى كوچك ، فرياد .

نوال ( 332 ) : عطا ، بهره ، بخشش .

نهنگ سپهر / فلك ( 1712 و 3085 ) : كنايه از برج سرطان و كنايه از برج حوت .

نيام ( 3601 ) : شمشير .

نيسان ( 3871 ) : ماه هفتم از تقويم سريانى ، مطابق ماه آوريل سال رومى ( فروردين و ارديبهشت ) .

نيمروز ( 3831 ) : عنوانى كه به سيستان دادند ، ولايت سيستان .

وادى ايمن ( 1269 ) : يا وادى مقدّس ، درّه يا بيابانى است كه موسى در آنجا نور الهى را به صورت آتش در درخت ديد و فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً ( 20 : 12 ) را شنيد . ( كفش‌هايت را از خود به دور كن كه اكنون در وادى مقدّس قدم نهادى ) .

و الا ( 983 ) : مجازا بيرق كه بر سر نيزه بندند .

وايه ( 2187 ) : نياز .

و بال ( 4303 ) : سختى ، عذاب .