شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٥

[ در خاتمهء كتاب گويد ] « 6 »

چو شد نوبت خسرو دهلوى * به دستش قلم رايت خسروى

4290 بلاد سخن سربه‌سر ساخت ملك * به تيغ زبانش سنانى « 1 » ز كلك

چو جامى به كف جام و پيمانه را * تهى كرد از آن « 2 » باده خم خانه را

برآراست بزمى به از بوستان * كه باشد طرب‌خانهء دوستان

چو در سُبحه شد كلك وى گنج‌سنج * به دست آمدش نقد اين هفت گنج

چو ساقىّ دوران به من داد جام * از آن جام دلكش رسيدم به كام

4295 مرا دُرفشان كلك دريانشان * بود قطره‌اى ليكن « 3 » از بحرشان

نبينم ز گلزار معنى گلى * كه نبود خريدار آن « 4 » بلبلى

گر آيد عقيق جديد از يمن * نباشد چو فيروزه‌هاى كهن

مى تازه گر صاف [ و ] گلگون بود * ولى مستى « 5 » كهنه افزون بود

اگر ماه نو را بود جاه و قدر * كجا نور تابش بود همچو بدر

4300 در اين باغ نخلى كه پرورده‌ام * به خون جگر در برآورده‌ام

نشستم چو كوه بدخشان به خون * كه لعلى ز كان دل آمد برون

دُرى تا نشد چشم من قطره‌بار * نيامد ز درياى دل بر كنار

ز دُرها كه سُفتم به كلك خيال * فتاد اختر طالعم در وَبال

نشد تا دِماغم « 6 » پريشان ز فكر * نگرديد جمع اين « 7 » گهرهاى بكر

4305 از اين شيوه ، دل « 8 » را چه فرخندگيست * كه جمعيّتش در پراكندگيست

بود گر از اين و از « 9 » آن بيشتر * كه هر دم شود زو دلم ريش‌تر

قلم را كز اين شيوه حاصل غم است * سواد سخن كسوت ماتم است

به طعنم زبانِ قلم شد دراز * كه دارد مرا از « 10 » چنين شغل باز

ز عقد گهرهاى شهوار من * گره « 11 » هاست بر رشتهء كار من

4310 در اين دير محنت‌فزا ماه و سال * نبود از سخن بهره‌ام جز « 12 » خيال « 13 »

چو شمع از زبان آتش افروختم * جهان ساختم روشن و سوختم

( 1 ) . م و چ : حسام از زبان و سنانش . ( 2 ) . م و چ : اين . ( 3 ) . چ : ليك . ( 4 ) . م و چ : او . ( 5 ) . چ : قيمت . ( 6 ) . چ : دو تا غم . ( 7 ) . چ : ( اين ) . ( 8 ) . م : گل . ( 9 ) . م و چ : كزلك ( ؟ ) تيزم . ( 10 ) . چ : اين . ( 11 ) . م : گهر . ( 12 ) . م : چون . ( 13 ) . م و چ : ملال .