شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٢

[ در خاتمهء كتاب گويد ] « 6 »

مرا كآشيان گنج ويرانه بود * همين جغد « 1 » ويرانه هم‌خانه بود

ز من كرده قطع نظر آدمى * نمىديدم از چشم خود مردمى

به من هم‌زبان شعلهء آه من * نگشتى به جز سايه همراه من

پريشان [ و ] سرگشته از روزگار * به زانوى حيرت سرى حلقه‌وار

4230 قدم را كه خم شد چو انگشترين * ز آيينه زانوم « 2 » شد نگين

خميده قد از بار غم چون هلال * سرى برنياورد مى « 3 » از ملال

نمىگشت گردم كس از راه مهر * در آن روز جز آفتاب سپهر

دلم در بدن خسته و مبتلا * چو اطفال مكتب اسير بلا

دلم از سواد سخن داشت تاب * چو ديوانه از سايه در اضطراب

قلم گر شدى بند انگشت من * نمودى به از خامه در مشت من

4235 دلم بود تاريك [ و ] تنگ از دوات * نبود احتياجم به آب حيات

و ليكن چو همّت بر آن داشتم * لواى سخن را برافراشتم

مدد كرد روح نظامى مرا * جهان داد منشور جامى مرا « 4 »

نى كلك من در سخن تيز شد * چو منقار طوطى شكرريز شد

چنان طرفه نقشى نمودار كرد * كه نقّاش چين رو به ديوار كرد

4240 چنان از قلم گشت لوحم نگار * كه لوح و قلم را بود يادگار

دهد گنج طبع گهرسنج من * قلم شد كليد در گنج من

مگو حرف كلك و دواتت خطاست * كه گويست و ميدان و « 5 » چوگان به جاست

عروسى كه سر زد ز اسرار « 6 » غيب * منش جلوه دادم مرا ز آن‌چه عيب

كلامم كه دارد ز معنى رواج * ندارد به تحسين كس احتياج « 7 »

4245 ز شبنم بود ياسمن بىنياز * نگيرد گل از غازه زيب و طراز

ز تحسين و نفرين بر « 8 » اين بارگاه * نشد بيش و كم نور خورشيد و ماه

گل نو شكفت از نسيم بهار * كه باد خزانش نريزد ز بار

( 1 ) . چ : چند . ( 2 ) . ب ، م و د : زانويم ( ! ) . ( 3 ) . ب : برنياورد و روى . ( 4 ) . ب : ندارد . ( 5 ) . ب ، د و چ : ( و ) . ( 6 ) . ب ، م ، د و چ : جلباب . ( 7 ) . ب : از اين بيت تا بيت 4247 نيست . ( 8 ) . چ : در .