شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩
مشورت كردن پهلوان زمان و فريدون دوران با گردن‌كشان ايران در باب الوند سلطان « 1 »
1840 اگر آفتابم نبوسد زمين * كشم بر زمينش ز « 1 » چرخ برين
ببرّم سر و دست دشمن به تيغ * از « 2 » آن گوى و چوگان كنم بىدريغ « 3 »
كنم « 4 » ، گر قبادم نبوسد ركاب * سرش را ز فتراك خود « 5 » كامياب
چو در روز ميدان كشم تير و تيغ « 6 » * برد خجلت از دست من برق ميغ « 7 »
ز « 8 » تيرم شود فرقدان توأمان * ز تيغم دو پيكر مه و « 9 » آسمان « 10 »
1845 دو چيزند سرمايهء افتخار * كز ايشان تهى گشت بر « 11 » روزگار « 12 »
يكى تيغ تيزم ز « 13 » فرماندهى * كه كرد از مخالف جهان را تهى
يكى درفشان دست من بىدريغ * كه پر شد ز فيضش « 14 » جهان همچو ميغ
ز ماه توام طوق و نعل سمند * كز آن شد زمين و فلك بهره‌مند « 15 »
چو در روز ميدان شوم كينه‌خواه * كنم حلقه در گوش ماهىّ و ماه
1850 چو من خويش را در علوّ و شكوه * گمان داشت خورشيد تابان [ و ] كوه
ز كوه گران رفت در تاب و « 16 » برق « 17 » * كشيد از غضب تيغ كينش به فرق
به خورشيد تابان فلك در عتاب * فكند از عتابش به گردن « 18 » طناب
ز بام سپهر آفتاب بلند * پى معذرت خويشتن را فكند
به خاك درم چهرهء زرد سود * زر خويش را بر محك آزمود
1855 گهرها كه در « 19 » مخزنش داشت كوه * برآورد از هيبتم بىشكوه
به عذر خطا كرد پيشم نثار * ولى از « 20 » نثار كمش شرمسار
من آن پرشكوهم كه الوندكوه * چو كاهى بود نزد من بىشكوه
شنيدم كه الوند ميدان گريز * دگرباره دارد خيال ستيز
خيال « 21 » عجب بازش اندر سر است * سرش پر ز انديشهء افسر است
( 1 ) . چ : به . ( 2 ) . م ، د و چ : وز . ( 3 ) . ب : اين بيت و بيت سپسين را ندارد . ( 4 ) . م : منم . ( 5 ) . م : ز فتراك سازم سرش . ( 6 ) . ب و د : تيغ تيز . ( 7 ) . ب ، م ، د و چ : برق و تيغ . ( 8 ) . م : به . ( 9 ) . م و د : ( و ) . ( 10 ) . ب : ندارد . ( 11 ) . چ : كند نازش اين . ( 12 ) . م و د : و پروردگار . ( 13 ) . چ : تيغ و تيرم به . ( 14 ) . چ : ( ش ) . ( 15 ) . چ : ندارد . ( 16 ) . ب ، م ، د و چ : ( و ) . ( 17 ) . ب : غرق . ( 18 ) . د : گردون . ( 19 ) . چ : بر . ( 20 ) . د : وز . ( 21 ) . د : خيالى .