شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

نامه نوشتن شاه عالميان به والى گيلان در باب عزيمت به جانب شروان و توجّه كردن با سپاه گران « 18 »

1135 كه اى آفتاب زمان و زمين * تو را آسمان و زمين در نگين

تو را گر بود طالع و بخت يار * به كام تو آخر شود « 1 » روزگار

ز دولت بود طالعت را اثر * تو بنشين كه دولت « 2 » درآيد ز در

نشايد در « 3 » فتنه « 4 » كارزار * گشادن ، كه در بند وقت است كار

صبورى شعار سلاطين بود * كه تعجيل ، كار شياطين بود

1140 نيابد كسى زندگانى دو بار * حيات [ و ] جوانى غنيمت شمار

مرو در دم اژدهاى دمان * مزن رخنه در كار امن و امان

تو بدخواه خود را به دوران سپار « 5 » * كه دوران سزايش كند در كنار

برآشفت از آن شاه گردون جناب * برآراست لب از عتاب و خطاب « 6 »

كه نبود طمع از توام ياورى * چرا عذر بيهوده پيش آورى « 7 »

1145 نباشد به يارىّ خلقم نياز * مرا لطف بىچون بود كارساز

گَرَم نيست خيل و حشم ، ز آن « 8 » چه غم ؟ * نتازند شيران به خيل و حشم

برآنم كه تنها چو غرّنده شير * به سرپنجه گيرم جهان را دلير

به يك تيغ چون آفتاب بلند * ز تسخير عالم شوم بهره‌مند

بود چتر زرّين هوادار من * مددكار من تيغ خون‌بار « 9 » من

1150 ز طالع شود كار من « 10 » استوار * و ليكن بود سعى و كوشش به كار

ز دُر گر بود بحر موّاج پر * به كوشش ز دريا توان يافت دُر

مرا خون شد از جور « 11 » اعدا جگر * ندارد دلم تاب اينها دگر

به دل تا دُر اين هوس سُفته‌ام * به يكبارگى ترك سر گفته‌ام

كسى ره تواند سوى گنج برد * كه بتواند « 12 » از اژدها رنج برد

1155 به دشمن طريق مدارا نكوست * كه شايد [ به ] « 13 » روزى شود « 14 » يار دوست

و ليكن از اين قوم « 15 » نا اعتميد * نيايد وفا چون گل از « 16 » شاخ بيد

( 1 ) . چ : رود . ( 2 ) . چ : كه او خود . ( 3 ) . چ : درى . ( 4 ) . م و د : فتنه و . ( 5 ) . ب : گذار . ( 6 ) . چ : خطاب و عتاب . ( 7 ) . د : مىآوردى . ( 8 ) . ب : را ( ! ) . ( 9 ) . ب ، م و چ : خون‌خوار . ( 10 ) . ب ، م ، د و چ : اگر . ( 11 ) . ب : از خود ز . ( 12 ) . ب : نتواند ( ! ) . ( 13 ) . ت ، ب ، د و چ : كه ( ؟ ) متن براساس م نوشته شد . ( 14 ) . د : بود . ( 15 ) . چ : كار . ( 16 ) . ب : ز گل .