شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

نامه نوشتن شاه عالميان به والى گيلان در باب عزيمت به جانب شروان و توجّه كردن با سپاه گران « 18 »

كه چون شاه عالم بر آن دل نهاد * كه آتش زند خصم را در نهاد

به والىّ گيلان فرستاد كس * كه دارم تماشاى عالم هوس

بود بعد از اينم سر دار و گير * خيال ظهورم بود در ضمير

1095 منم شمع و از من جهان روشن است * چو مهدى محلّ ظهور من است

برآنم كه كشورستانى كنم * به فتح و ظفر هم عنانى كنم

كنم زنده آيين و نام پدر * ز دشمن كشم انتقام پدر

ظفر ياور و بخت يار من است * به روز « 1 » چنين وقت كار من است

بدانديش من گر بود رويتن * شود آب اگر « 2 » بشنود نام من

1100 سكندر اگر بيندم روز جنگ * سپر سازد آيينه را « 3 » بىدرنگ

مه « 4 » سر علم شد مرا قرص مهر * كه سايد سر عزّتش بر سپهر

تو هم كن در اين قصّه‌ام ياورى * مگردان عنان از ره داورى

چو والىّ گيلان خبردار شد * از آن « 5 » قصّه روزش شب تار شد

پس از حيرت و اضطراب تمام * به شاه جهان كرد از « 6 » اين‌سان پيام

1105 كه زنهار از اين داورى زينهار * عنان از ره اين هوس بازدار

تأمّل در « 7 » اين داورى پيشه كن * ز انجام كار خود انديشه كن

تويى از پدر اين زمان يادگار * به ذات تو دارد زمان « 8 » افتخار

حذر كن كه گيتى وفادار نيست * تو طفلى تو را وقت اين كار نيست

شود ذرّه‌ات بعد از اين آفتاب * به زودى « 9 » شود چشمه درياى آب

1110 بود سال عمر تو را نوبهار * نهال تو خواهد شدن ميوه‌دار

هنوزت بود صبح عالم‌فروز * نشايد چنين كارها جز به روز

عنان از طريق صبورى متاب * كه خون بعد عمرى شود مشك ناب

مكن اين « 10 » هوس تا رسد « 11 » وقت كار * نيابى سمن جز به فصل « 12 » بهار

چو از قطره بطن صدف پُر شود * محل تا نيايد « 13 » كجا دُر شود

( 1 ) . د : روزى . ( 2 ) . م : گر . ( 3 ) . ب : آيينه‌اش . ( 4 ) . چ : مهى . ( 5 ) . چ : اين . ( 6 ) . م : ز . ( 7 ) . ب و م : از . ( 8 ) . چ : دانم ز ما . ( 9 ) . چ : روزى . ( 10 ) . ب : يكى زين . ( 11 ) . چ : شود . ( 12 ) . ب و د : وقت . ( 13 ) . چ : نيامد .