شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٦

در عرض حالات شاه زمان و صفت اين داستان « 1 »

600 گشايم ز دُرج گهر « 1 » بند را * رصد بندم اين اختر چند را

به صورت‌گشايى علم بركشم * به تصوير مانى قلم در « 2 » كشم

چنان بحر شعر اند [ ر ] آرم به موج * كه شَعْرى « 3 » حبابش نمايد بر اوج

چو كوس « 4 » سخن در قلمرو زنم * زر كهنه را سكّهء نو زنم « 5 »

سخن را شوم آن‌چنان حلّه « 6 » ساز * كه بايد ز دامان محشر طراز

605 شبستان انديشه گلشن كنم * چراغى كه مرده است روشن كنم

چراغى برافروزم اندر صبوح * كه هرگز نميرد ز طوفان نوح

نهالى نشانم در اين كهنه‌فرش * كه چون شاخ طوبى كشد سر به عرش

چو گيرم سطرلاب فكرت به دست * ببينم در آن آينه هرچه هست

دهم « 7 » روزن از ديدهء روشنش * كنم چشم جان روشن از روزنش

610 تماشا كنم عالم غيب را * ز غيب آورم حرف لا ريب را

كليم از عصا چشمه‌اى گر گشاد * وز آن چشمه صد تشنه را آب داد

من از نوك كلك صنايع نگار * دهم ز آب خضرت دو صد « 8 » جويبار

مسيح ار صد آزاده « 9 » را بنده كرد * به يك دم دو صد مرده را زنده كرد

از اين حِرز جانى كه پرداختم * منت زندهء جاودان ساختم

615 نظامى صفت نظم را بانيم * ثناخوان اسكندر ثانيم

سكندر كه ملكش ز « 10 » بيداد رست * اگر كوه را سدّ فولاد بست

چنان بستم اين سدّ نظم بلند * كه چرخ بلند آيدش « 11 » در كمند « 12 »

چه « 13 » سدّى كه دايم بود در امان * ز بيداد يأجوج آخر زمان

درآيد ز پاكى سپهر بلند * بناى بلندم نبيند گزند « 14 »

620 نظامى در آن دم كه شد گنج سنج * سر مار كلكش فروريخت گنج

( 1 ) . چ : كهن . ( 2 ) . د : بر . ( 3 ) . چ : ( ى ) . ( 4 ) . چ : گوى . ( 5 ) . چ : مخدوش است ( زره كهنه زر سكّه نورنم ! ) ( 6 ) . م : جبّه . ( 7 ) . م : نهم . ( 8 ) . چ : چند ( ! ) . ( 9 ) . د : آواره . ( 10 ) . م : به . ( 11 ) . م و د : آمدش . ( 12 ) . چ : كه از گردش دون نيايد گزند . ( 13 ) . د : چو . ( 14 ) . چ : اين بيت و بيت پيشين نيست .