شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٥

در عرض حالات شاه زمان و صفت اين داستان « 1 »

شها كامكارا كرم‌گسترا * سپهر اقتدارا بلند اخترا

بود روى اهل وفا سوى تو * ببين سويم ، اى من سگ كوى تو

585 دمى چون صدف باز كن گوش هوش * چو گوهر فشانم به من « 2 » دار گوش

بر اين گفت‌وگو باعثم « 3 » هوش توست * دُر نظم من درخور گوش توست

متاع سخن را تويى مشترى * چو تو « 4 » سنجرى و منم انورى

برآنم كه بر صفحهء روزگار * كنم بعد از اين نام نيكت نگار

خضر گر به اسكندر آبى نداد * من آب حياتت دهم زين سواد

590 گرم عمر « 5 » امان بخشد از كلك راز * به عمر ابد سازمت سرفراز « 6 »

سجلّى نويسم در ايّام تو * كه باقى بود تا ابد نام تو

از اين داستان حِرز جانت دهم * و زين نامه خطّ امانت دهم

بسا قصر [ و ] ايوان كه شد سربلند * كه چرخ بلندش ز پا درفكند

ولى من بنايى نهم در سخن * كه نبود گزندش ز چرخ كهن

595 ز هر بيت كاخى برآرم بلند * كشم بيت معمور را در كمند « 7 »

گشايم نظر بر « 8 » سپهر برين * كشم طرح هفت آسمان بر زمين

چو « 9 » عقد ثريّا ز نظم بلند * كنم گوش افلاك را بهره‌مند « 10 »

رقم « 11 » بركشم برق « 12 » منشور را * به زير آورم لوح مسطور را

چو بحر سخن را در « 13 » آرم به جوش * كنم بحر مسجور « 14 » را در خروش

( 1 ) . م : ندارد ؛ ب : تتبّع داستان . . . مولانا عبد اللّه الهاتفى و شمّه [ اى ] از تعريف مطلق سخن كه مطلق در فضيلت وى مستحسن است ؛ د و چ : عرض ذات ( چ : حال ) به حضرت صاحب سليمان مكان و نظم سبب اين نامه كه به تأييدات ( چ : تأييد ) سبحانى از حروف جانش سواديست بر آب زندگانى . ( 2 ) . چ : بر آن . ( 3 ) . ب : باغيم ( ! ) . ( 4 ) . ب ، م و د : تو چون ؛ چ : تويى ؛ ت : بالاى « چو » ، « كه » هم نوشته است . ( 5 ) . چ : گر عمرم . ( 6 ) . ب : از اين بيت تا بيت 619 نيست . ( 7 ) . چ : كنم گوش افلاك را بهره‌مند . ( 8 ) . د : در . ( 9 ) . د : ز . ( 10 ) . م : اين بيت پس از بيت 583 آمده است . ( 11 ) . چ : به هم . ( 12 ) . د : ذوق ( ؟ ) . ( 13 ) . م و چ : بر . ( 14 ) . م : منشور ( ! ) .