شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

در صفت بزم آراستن شاهزادهء عالميان ، نور ديدهء آدميان چراغ دودمان آل عبا خلّد اللّه ملكه « 1 »

به هر سائلش از « 1 » كرم گفت‌وگوست * كريمى كه از وى توان گفت « 2 » اوست

كند صيد دل‌ها به احسان خويش * ز لب داده مرهم به دل‌هاى ريش

زر « 3 » افشان چو مهر جهانگرد اوست * كريم و جوان و جوان‌مرد اوست « 4 »

530 چو خور زرفشان از يسار و يمين * بود دست موسيش در آستين

كَرَمهاست در دل ، صدف را ز دُر * كه از فيض جودش جهان گشت پُر

دلش لوح محفوظ را ترجمان * گرفت اين زمين را و « 5 » آن آسمان

رود « 6 » لوح محفوظ چرخ ار « 7 » به باد « 8 » * كند يادش « 9 » از لوح خاطر سواد

نقوش ورق‌هاى چرخ بلند * چنان كآمد از خامهء « 10 » نقش‌بند

535 شود « 11 » در ضميرش چنان « 12 » جايگير * كه عكس گل از « 13 » آب صافى ضمير

گه « 14 » دادپرسى چو ابر بهار * شود بر سر خار و گل قطره‌بار

به گاه عنايت چو خورشيد و ماه * يكى پيش چشمش سفيد و سياه

سنان بر « 15 » كفش بر فراز ستور * عصاى كليم است « 16 » بالاى طور

سحابيست چتر سفيدش بلند * كه سايه به خورشيد تابان فكند

540 فلك را ز پيكان او « 17 » پيچ و تاب * چو از ژاله شكل مدوّر به « 18 » آب

نهان در زره از پى كارزار * بود عكس خورشيد در چشمه‌سار

ز « 19 » روى غضب از طريق « 20 » شكوه * اگر بنگرى « 21 » سوى دريا و كوه

نهنگ دمان « 22 » آب گردد ز « 23 » تاب * همه درّ دريا شود لعل ناب

ببندد « 24 » كمر كوه ثابت قدم * چو طور از « 25 » تجلّى بريزد ز هم

( 1 ) . م و د : به هر جايگه كز . ( 2 ) . م : كه از وى توان گفت او را كه . ( 3 ) . چ : دُر . ( 4 ) . م : اين بيت و بيت پيشين نيست ؛ د : اين بيت پس از بيت 531 آمده است . ( 5 ) . چ : آن زمين راه . ( 6 ) . چ : دهد . ( 7 ) . د : ( ار ) . ( 8 ) . م : ياد . ( 9 ) . م : بازش . ( 10 ) . د : خانه ( ! ) . ( 11 و 12 ) . م : پس و پيش آمده است ؛ د : به جاى « شود » ، « كند » آمده و پس و پيش شده است . ( 13 ) . چ : و . ( 14 ) . م و د : گهى . ( 15 ) . م : در . ( 16 ) . م : است و . ( 17 ) . م : همه ؛ د : بر . ( 18 ) . م : همه ؛ د : بر . ( 19 ) . د : از ( ! ) . ( 20 ) . د : فرّهى ( ! ) . ( 21 ) . م و د : بنگرد . ( 22 ) . د و چ : زمان ( ! ) . ( 23 ) . م : گردد از تب و . ( 24 ) . م و د : نبندد . ( 25 ) . چ : ( از ) .