شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

صفت معراج شاه سوارى كه چون خنجر آفتاب از جوشن سپهر [ گذر ] كرد و چون ديده [ از ] عينك روشن [ در احوال ] افلاكيان نظر كرد « 9 »

به حبل المتين كرد [ از ] « 1 » آنجا گذار * چو يوسف رخ از دلو كرد آشكار

ازو برج ماهى منوّر شده * كه منزلگه سعد اكبر شده

ز تاب جمالش فلك شد بتاب * كه « 2 » نيلوفر از پرتو آفتاب

قلم بر سر لوح و « 3 » كرسى نهاد * قدم برتر از « 4 » هرچه پرسى نهاد

240 از آنجا برآمد به عرش بلند * ز نور على نور شد بهره‌مند

ركابش كه شد زيور طاق عرش * ازو يافت خلخال زر ساق عرش

برون رفت ز اين « 5 » گنبد نيلگون * بدان‌سان كه از [ تن ] رود جان برون

مكان تنگ « 6 » به روى « 7 » در آن جست‌وجوى * به سر منزل لامكان كرد روى

قدم زد در آن عرصهء دلپذير * سوى قاب قوسين آمد چو تير

245 شد از پرتو نور حق بهره‌ياب * نهان گشت « 8 » چون ذرّه در آفتاب

در معرفت بر رخش باز شد * دلش پرتو روشن « 9 » راز شد

به گوش خرد سرّ حق را شنيد * هر آن چيز كان ديدنى بود ديد

دلش « 10 » نور فيض الهى چو يافت * به صد خرّمى سوى عالم شتافت

چنان آيت « 11 » رحمت اندر « 12 » زمان * به « 13 » روى زمين آمد از آسمان

250 به ما عاصيان آن شه كاينات « 14 » * رسانيد از حق نويد نجات « 15 »

شفاعت كرم كرد [ و ] بسيار كرد * كرم بين كه آن شاه ابرار كرد

چه غم عاصيان را ز جرم [ و ] « 16 » گناه * كه باشد شفيعى چنين عذرخواه

چنين عذرخواهى ز عصيان چه باك * به نوح از خطرهاى « 17 » طوفان چه باك

چو در خانه روشن چراغى بود * ز تاريكى شب فراغى بود

255 الهى ببخشاى بر قاسمى * به حقّ رسول اللّه هاشمى

( 1 ) . م و د : ز . ( 2 ) . ب : چه ؛ م ، د و چ : چو . ( 3 ) . ب : ( و ) . ( 4 ) . ب : بر سر . ( 5 ) . چ : از آن . ( 6 ) . ب : نيك . ( 7 ) . م ، د و چ : بودى . ( 8 ) . چ : گشته . ( 9 ) . ب : دلش روشن از پرتو ( د : ( پر ) ) ؛ چ : دل از پرتو روشن از ( ! ) . ( 10 ) . چ : ز بس . ( 11 ) . م : كايت . ( 12 ) . ب : رحمتى در ؛ د : در ؛ چ : بر . ( 13 ) . د : ( به ) . ( 14 ) . ب : كامياب . ( 15 ) . ب : بباريد از نور رحمت سحاب . ( 16 ) . د : ز عذر . ( 17 ) . م : ( ى ) ز .