شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

اظهار عجز و نياز به درگاه كريم كارساز « 1 »

مرا از مى تلخ كن بىنياز * بدان « 1 » زهر قاتل هلاكم مساز

ميفروز روى بتان از شراب * مزن در دل و جانم آتش به « 2 » آب

به صوت مغنّى مكن مايلم * ز صور قيامت مكن غافلم

مدارم به پا ، پيش كس بهر كام * كه بهر تو بس در نمازم قيام

80 تواضع به هركس مكن پيشه‌ام * ببر « 3 » جز ركوعت ز « 4 » انديشه‌ام

سرم را به « 5 » خدمت منه پيش كس * كه سجده تو را مىتوان كرد و بس « 6 »

مرا چون صدف خامشى كن شعار * مكن « 7 » گوهر شاهوارم نثار

درم گر به لطفم « 8 » نمايى كرم * نخستم ، كرم بخش ، وانگه درم

چنان كن به ياد خودم هم‌نفس * كه نايد به غير تو يادم « 9 » ز كس

85 نپيموده‌ام گر طريق صواب * عنان عنايت « 10 » ز من برمتاب

چو من كس گنهكار « 11 » و بيچاره نيست * پشيمانم اكنون ولى « 12 » چاره نيست

نه در سجده‌ام از پى بندگى * كه رو بر زمينم ز شرمندگى

درونم صراحى صفت پرحرام * چه حاصل مرا از سجود و قيام

لب آلوده از باده « 13 » چون ساغرم * ثناى تو چون بر زبان آورم

90 هنوزم كف از نقل مستان پر است * چه‌سان دانهء سبحه گيرم به دست

ز وسواس شيطان دلم در عقاب « 14 » * ز ياد تو چونش كنم بهره‌ياب « 15 »

به گردن مرا از حد افزون گناه * چه حاصل كه سازم روانش تباه « 16 »

ببين عذر من وز بدم دستگير * از اين درگذر و آن ز من درپذير

گياهى كه او را « 17 » به توست اعتميد * ز باران رحمت مكن نااميد

( 1 ) . ب : بر آن . ( 2 ) . م و چ : ز ؛ د : از ديده ( مزن در دل و جانم از ديده ) . ( 3 ) . د : مبر . ( 4 ) . د : به . ( 5 ) . ب : ز . ( 6 ) . چ : اين بيت و بيت پيشين پس و پيش شده است . ( 7 ) . د و چ : بكن . ( 8 ) . ب : دوم گر به طعمه . ( 9 ) . ب : توام ( كه نايد به غير توأم ياد كس ) ؛ م ، د و چ : به غير از توام . ( 10 ) . د : برونم مبر از طريق صواب / عنان عزيمت . ( 11 ) . ب : گرفتار . ( 12 ) . د : از اين . ( 13 ) . ب : ( از باده ) ؛ د : لب از باده آلوده . ( 14 ) . م : عذاب . ( 15 ) . ب : ز جانش كنم كامياب . ( 16 ) . چ : ندارد . ( 17 ) . چ : گناهى كه آن را .