شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

ج ) فرجام شاه اسماعيل

به سر برد چندى به ساقىّ و جام * گرفت از مى و شاهد نغمه كام

برافروختش چهرهء نازنين * ز تب ياسمين شد گل آتشين

ز تاب عرق چهره‌اش ناتوان * چو گل‌هاى رعنا بر آب روان

شد از لاغرى همچو مويش كمر * نياورد تاب كمربند زر . . .

نشد جوشن زرنگارش هوس * كه مرغ حياتش پريد از قفس

شدش زعفران ، چهرهء ارغوان * چو چشم بتان ساختش ناتوان

گرفتش دل از كار اين كهنه فرش * پريد از قفس مرغ روحش به عرش

شد از محنت آباد عالم به در * دلش آرزومند ملك دگر

ز ويرانهء عالمش بود رنج * نهان گشت در خاك مانند گنج

( نك : 4015 - 1045 )