شاه اسماعيل نامه ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

ن ) شاه اسماعيل و شيبك خان

فتوحاتش بر دشمن و شهرها گفت . در پايان نامه ، شيبك خان را به تصميم‌گيرى جدّى دعوت كرد كه يا صلح كند و يا جنگ خواهد :

دم از داورى زن گرت تاب هست * كه بنمايمت زور بازو و دست

بود پيش من خصم ، روباه پير * و گر شير باشد منم شيرگير

اگر دوستى ، دل‌نوازى كنيم * و گر دشمنى چاره‌سازى كنيم

گهى آشتى روز ناورد و قهر * بود تيغ من آب حيوان و زهر

مرا تيغ كين برق سركش بود * پى صلح و جنگ آب و آتش بود

اگر يار صلحى به سر ، راه پوى * اگر مرد جنگى ، ره جنگ جوى

دم از صلح ، يا جنگ زن مردوار * يكى كن از اين هردو كار اختيار

( 3396 - 3402 )

پس از اينكه نامه به مهر شاهانه ممهور شد ، به مرد دانايى ( ضياء الدّين نور اللّه ) سپرد تا به نزد شيبك خان برد :

چو آن نامه را كرد املا دبير * مسجّل شد از مهر اقليم‌گير

طلب كرد داناى سنجيده‌اى * خردپيشه مردى جهان‌ديده‌اى

جهان آزموده به هر كار و بار * بسى ديده نيك و بد روزگار

به صحبت رباينده فرخنده‌اى * به گفتار شيرين فريبنده‌اى

لب او پر از داستان‌هاى نغز * دهان آمده بسته ، گفتار مغز

مسيحا دمى در سخن‌گسترى * لبش در حكايت به افسونگرى

ز تاج رسولان سر افراختش * به رسم رسولان روان ساختش

( 3403 - 3409 )

به گفتهء قاسمى ، شيبك خان چون نامهء شاه اسماعيل را خواند ، برآشفته شد و در نامه‌اى ، پاسخ نامهء شاه را به تندى نوشت . او گفته‌هاى شاه اسماعيل را سودايى خام تلقّى كرد و خود را در قدرت برتر از او خواند . پيروزىهايش را بر دشمنان كوچك دانست و او را به پرهيز از فريفتگى جوانى زنهار داد و در پايان نامه ، شاه اسماعيل را به لشكركشى به سوى عراق تهديد كرد :

مكن هردم از طبع مردم شناس * ز شروانشه و نامرادم قياس

چرا كس برد نام الوند را * به ياد آورد كودكى چند را