سيرت جلال الدين منكبرنى ( فارسى ) — الصفحة ٧٠

[ 21 ] ذكر شدايدى كه سلطان كشيد تا آنگه كه در جزيرهء بحر قلزم « 1 » وفات كرد

مىبوسيد و آن منصب را ارزانى مىداشت .

و چون انفاس معدود بر سلطان آخر آمد ، و هنگام رحلت از اين جهان رسيد ، سهم الحشم شمس الدّين محمود ، پسر بلاغ چاوش ، و مقرّب الدّين ، مهتر مهتران كه مقدّم فرّاشان بود ، مباشرت غسل او كردند ، و چادرى كه او را در آن بگور نهند دست نداد ، شمس الدّين محمود مذكور كفن او را بضرورت از پيراهن ساخت ، و در اين جزيره دفن كردند ، و اين در سنهء سبع عشر و ستّمائة بود .

جهان را چو بگرفت بىقال و قيل * شد از حكم او هر عزيزى ذليل

* دويدند سوى درش خسروان * پياده شده « 1 » هر يك از چند ميل

نماند اندر آفاق گردن كشى * كه از تيغ كينش نگشت از « 2 » قتيل

چو اقليمهاى جهان را گرفت * بتيغ عريض و برمح طويل

گمان برد از نخوت سلطنت * كه چشم حوادث شد از وى كليل

بخشم تمام اندر آمد اجل * برو آخت از كينه تيغ صقيل

از آن ترس حالى شدش زهره آب * همان دم برو كوفت طبل رحيل

چنين است رسم جهان با شهان * نوازش نمايد ولى زين قبيل

اسير فنا مىكند جمله را * قبيلا قبيلا وجيلا فجيل

در اين ورطها جز خدا يار نيست * فحسبى الهى و نعم الوكيل

( 1 ) - در اصل : شذ . ( 2 ) - شايد : نگشت او .