ده سفرنامه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

تهران ، نوامبر و دسامبر 1800

ديدن ما آمد تا درباره بعضى موضوعات با ايلچى مذاكره نمايد پس از مذاكرات زياد در رابطه با مراسم باريابى گفت انتظار دارد كه ايلچى در موقع شرفيابى لباس مناسبى به تن نمايد من به او گفتم مقصودش را درست نمىفهمم زيرا كه غير از لباس كشور خودم كه آن هم اونيفورم نظامى است لباس ديگرى نمىپوشم . او درحالى كه لبخندى به لب داشت اظهار داشت كه آنها اطلاع بيشترى از آنچه ايلچى فكر مىكند ، در اين زمينه دارند و سپس او بسته‌اى باز كرد كه حاوى چند پاكت بود و در ميان يكى از پاكت‌ها چند قطعه عكس كوچك بيرون كشيد كه ظاهرا متعلق به سفيرى بود كه دو قرن پيش از ايران ديدن كرده بود و گمان مىكنم يكى از اين تصويرها متعلق به سرآنتونى شرلى سفير انگليس بود كه لباس زمان ملكه اليزابت را به تن داشت .

ميرزا گفت اين برنامه‌اى است كه اميدوارم مورد قبول واقع شود چرا كه اعليحضرت مايل است كه شما تمام تشريفات دوران سلاطين صفويه را كه نشان‌دهنده شأن و مقام سلطنت ايران است رعايت كنيد . وقتى اين حرف را از زبان او شنيدم بسيار خنديدم اما ميرزا نگاه سردى به من انداخت بلافاصله به او گفتم معذرت مىخواهم هنگامى كه با حاجى ابراهيم ملاقات كردم در اين رابطه نيز او را راضى خواهم نمود .

كمى بعد از اين مذاكرات وزير بلافاصله وارد اطاق شد و پس از تعارفات زياد مطلب را به لباس زمان ملكه اليزابت كشانيد او به‌طور خلاصه ولى با لحنى قاطع گفت خوب ! خوب ! آداب و رسوم ما با شما فرق دارد اشتباه كردن كه تعجبى ندارد و ما هر دو نبايد مانند بچه‌ها به پيراهن پدربزرگمان بخنديم هر كشورى داراى ويژگيهاى مربوط به خودش مىباشد و هركس حق دارد به اين سنن و آداب وفادار بماند بعد به‌طور نجوى گفت اين مسائل