مآثر الملوك ( به ضميمه خاتمه خلاصة الأخبار وقانون همايونى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

فهرست اشعار فارسى

ثناخوان تو باد پير فلك * دعاى تو ورد زبان ملك 270

جانا اثر خال سيه بر لب تو * تاريكى و آب زندگانى است به‌هم 137

جان در طلب وصل تو شيدائى شد * دل در غم گيسوى تو سودائى شد 139

جز اين نكته نبود مرادى مرا * كه باشم به مدح تو دستان سرا 306

جهان باد او را مسخر تمام * سخن بر همين ختم شد و السلام 307

جهان به مرگ تو مشتاق و تو چنين غافل * ترا چه شد ؟ چه بلا شد ؟ چرا نمىميرى ؟ 101

جهاندار والاگهر كيقباد * شهى بود با فر و آئين و داد 27

جهان را ديده روشن شد ز خورشيد جمال او * مثال چشم يعقوب از مه رخشان كنعانى 261

چارطاق است اين به ظاهر ليك از روى يقين * هريكى دارد شرف بر آسمان زرنگار 273

چرا تاب نگاه او ندارد ديدهء مردم * هويدا گر نگشته از جبينش نور يزدانى 261

چراغش ز نور قدم مستنير * فروغش ز شمع ازل مقتبس 289

چرا نالد كسى از تنگدستى * كه مال بىقياس است تندرستى 48

چگونه نام برد دل ز حال مشكل ما * كه از بتان شده بىنام و بىنشان دل ما 229

چنان از پا فكند امروزم آن رفتار و قامت هم * كه فردا برنخيزم بلكه فرداى قيامت هم 231

چنين است آئين اين خاكدان * نباشد بقاى جهان جاودان 63

چو آغاز كشورستانى كند * به مردم چنان زندگانى كند 257

چو از زر تاج سازد مهر انور * نهد آن شاه بر سر تاج ديگر 284

چو اين حكم از شاه يابد صدور * كند نو ز صدق از حديثم ظهور 307

چو پرسند تاريخش اى دل بگوى * همايون بود وارث ملك وى 261

چو پروانه بر شمع خيل نجوم * به گردش نمودند يكسر هجوم 301

چو حكم خسرو عالى مآثر * بود جارى بر افلاك و عناصر 278

چو خواهد كه معمور گردد جهان * نماند ز بدعت به عالم نشان 257

چو خواهى كه گردى به دولت قرين * هميشه به اهل سعادت نشين 265

چو خورشيد تابان برآيد بلند * شود جمله عالم ازو بهره‌مند 307

چو خورشيد تابان دهد فيض نور * نه نزديك محروم ماند نه دور 307

چو دارد مرا ناتوان ضعف شيب * بدين‌گونه خدمت به پيرى است عجيب 307

چو روز جلوس همايون اثر * ترا باد هر روز عيد دگر 296

چو سرو از غم دهر آزاد باش * به اقبال بىمنتها شاد باد 296

چو طوطى طبعم سخن‌پرورى * نباشد به هندوستان ديگرى 307

چو عتبى ثنا گفت محمود را * عيان ديد رخسار مقصود را

چو فردوس گشت آن خجسته مقام * ستونهاش سيم و زمينش رخام 152

چو كاخ آسمان فيروزه خشتى * زمين از لطف وضع او بهشتى 196

چو مرگ تاختن آورد هيچ سود نداشت * بقا بقاى خداى است و ملك ملك خداى 129