فتوحات شاهى ( تاريخ صفوى از آغاز تا سال 920 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٦

فهرست اشعار فارسى

گردون كه بود مركب عزّ و اقبال * هر ماه نمايد از هلالى تمثال 194

گر روز كسى به مىپرستى گذرد * شب تا به دم صبح به مستى گذرد 251

گرفته بود جهان از كواكب سيّار * ز اعتدال خريفى هواى فصل بهار 144

گرفته به دستى كمان خلاف * به دست دگر خنجر بىغلاف 277

گرفته هركسى در سير باغى * به سرو گُلرخى در كُنج باغى 177

گرفتى به كين با شه از بهر باج * ز طاووس خلعت ز درّاج تاج 181

گرفتى در آن بزم هر سو مقام * ز سيمين برى شمع كافورفام 271

گر ميل وفا دارى اينك دل و جان * ور سر به جفا دارى اينك سر و طشت 114

گروه دگر داده داد فراغ * فرود آمده در حريم دماغ 42

گروهى از آنها گشودند بال * فتادند آزرده ولى در و بال 42

گروهى بر هرى كردند احاطه * سراسر كينه‌جوى و فتنه‌اندوز 392

گروهى فزون در خرد از ملك * به تن بر زمين و به جان بر فلك 82

گروهى كه از عين لطف خداى * جواهرشناسند و قيمت‌فزاى 201

گريزى به هنگام با سر به جاى * به از پهلوانى سر زير پاى 98

گشت ابواب صبح صادق باز * مهره برچيد چرخ شعبده‌باز 303

گشته است از مغاكى خندق * تا فلك زان طرف زمين منشق 320

گل خطمى قدح گرفته به دست * داده غم را به زور دست شكست 394

گل دميد و سبزه نوخبر است ساقى غنچه‌وار * شيشه سبز از مى گلگون دمى خالى مدار 148

گلى بسته چون شمسهء آفتاب * به هر پيكر از وى به ميخ شهاب 167

گمارند بر وى بر احسان و داد * خديو نكوخلق صافىنهاد 337

گمانيست كوته خياليست پست * كه داريم از وى بدين حيله دست 125

گوارندهء طبع برنا و پير * موافق به هم راست چون شهد و شير 78

گوزن از ببر بىاندوه گشته * گهى در دشت و گه در كوه گشته 253

گويد چو در آن نظر كند اهل هنر * بر بسته دگر باشد و خود رسته دگر 353

گه از شربت تلخ بخشد شفا * چو مى كز پى آرد صفا در صفا 388