فتوحات شاهى ( تاريخ صفوى از آغاز تا سال 920 ه . ق ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٢

فهرست اشعار فارسى

چو شد يار حق شاه با داد و دين * برافتاد ناحق ز روى زمين 122

چو شكر تو در نعمت افزون كند * كسى ترك كارى چنين چون كند 155

چو شه را زبانيست شكرت ادا * جهان گردد از فتح او پرصدا 240

چو شيرى ز پيرى شود ناتوان * كجا آورد تاب ببر جوان 242

جو طغرا در اوّل سر هر فريق * چو خاتم به ختميّت آخر حقيق 74

چو عيسى ز مريم پديدار شد * همان رنگ اينجا هم اظهار شد 130

چو فارغ شدش خاطر از فكر باغ * به سوى دگر كرد عزم فراغ 258

چو كردى رقم از درون و برون * همين است معنى « ما يَسْطُرُونَ » 75

چو كشتى را رسد از حكم طالع * به سَد تخته بند كار قاطع 223

چو گردد دشت و هامون و صحارى * فلك‌آيين ز ابر نوبهارى 107

چو گرد قفس شعله گردد بلند * نمانند مرغ و قفس بىگزند 128

چو گردنده اختر برو حيف كرد * گذر بر ديار حسن كيف كرد 38

چو گلگون شاه آمد اندر عرق * فرو ريخت باران ز ابر شفق 180

چو مرغ از آشيان خود پريدى * دگر روى وطن هرگز نديدى 253

چو مرغى درون قفس جا كند * عجب كرد گر رو به صحرا كند 128

چو مضمار كين وحشت‌اندوز شد * ز بس وهم پشت كمان گوژ شد 56

چو معمار قدرت پس از گير و دار * در آن عرصه فرمود طرح منار 139

چو منتش ساخت بر خود جمله لازم * شدش دين همره و دولت ملازم 116

چو مهرى كه آيد ز اوج سپهر * به خاك ره شاه ساييد چهر 231

چو مى خوش‌رنگ گردد عارض گُل * شود چون زلف خوبان جعد سنبل 107

چو نابود ازو بود گيرد رقم * ز نخوت به عالم برآرد علم 336

چو نبود به جز سيف او هيچ سيف * نگنجد در اوصاف او كم و كيف 75

چون به خونريز از آن بلند فضا * تير طيار شد به بال قضا 382

چون به دولت شه سپهر مكان * به سوى طارم آمد از گيلان 265

چون به راه وصل آن مَه پاى از سر ساختم * پايهء خود بر سر گردون مقرّر ساختم 296