ظفرنامه ( تاريخ فتوحات امير تيمور گوركانى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣
ذكر مسخّر كردن امير حسين مملكت سمرقند را
باقى مانده بود امير صاحب‌قران در عوض آن اسپان خاصّهء خود پيش‌كش كرد امير حسين دانست كه اسپان جيبهء اوست قبول نكرد و بازگردانيد و گفت من پالىسراى مىروم و بزر احتياج دارم مدد و معاونت كن و مال من درست گردان و آن سه هزار دينار نقد بفرست كه به جهت دست پيمان دختر پيش حسين صوفى مىفرستم امير صاحب‌قران تقبّل كرد و گفت مال را تدبير كنم امّا از خدمت تو جدا نمىشوم كه چون ابنئ از صحبت و خدمت امير خود دور شود دشمنان مجال يابند و فرصت نگاه داشته دروغ را لباس راستى پوشانند و دل حاكم را متغيّر گردانند و مرا طاقت آن نيست و اگر اجازت مصاحبت نمىفرمايى اجازت شود تا اين چاكر بجانب خانهء كعبه توجّه كرده بتدارك عمر گذشته مشغول شود و عذر تقصيرات واقع شده بخواهد امير حسين اين معانى مسلّم نداشت و بعد از مبالغهء بسيار حكومت و امارت شهر كش برو مقرّر گردانيد روز ديگر امير حسين بجانب سالى سراى روانه شد و امير صاحب‌قران در مقرّ عزّ خود نزول فرمود و بقيّهء مالى كه مانده بود درست كرده در عقب امير حسين فرستاد و چون از حوادث روزگار و محنتهاى زمانهء ناسازگار ملول شده بود خواست كه مدّتى بفراغت گذرانيده خاطر مبارك را انشراحى دهد عزيمت شكار فرمود و با نشاطى وافر و فرحى هرچه بيشتر سوار شد درين حال امير موسى و اردو خاتون و على درويش و فرهاد متفّق شده در مقام غدر و مكر مشورت كردند و مكتوبى مزوّر نوشتند مضمون آنكه امير تيمور با امير حسين ياغى شده مخالفت كرده است و شب و روز در ترتيب آن كارست و ما از هواخواهى اعلام كرديم و اين مكتوب بامير حسين فرستادند چون بر مضمون آن اطلّاع يافت قاصد فرستاد كه امير تيمور و امير موسى و على درويش و فرهاد پيش اردو خاتون روند و آنجا يارغو دارند و به‌بينند كه سخن كه راست است تا مستوجب اعزاز و اكرام شود و الّا در محل عتاب و غضب آيد چون اين سخن بسمع شريف امير صاحب‌قران رسيد بىتوقّف به طرف سمرقند روانه شد تا راستئ خود ظاهر گرداند و غبار اين تهمت را از دامن عرض خود بيفشاند چون امير موسى و على درويش شنودند پيشتر از بحث و تفتيش بسوى خجند روان شدند امير صاحب‌قران فرمود كه اين مفسدان سخن دروغ آغاز كردند و بنياد افساد و فتنه نهادند و اين حاكم كه امير حسين است از وضع خود متغيّر شده در اموال مردم طمع مىكند و سخن مفسدان گوش مىدارد اگر ناگاه تحقيق ناكرده غضبى راند و كار از دست رود چاره چه باشد [ بيت ]