ظفرنامه ( تاريخ فتوحات امير تيمور گوركانى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٤
ذكر توجّه امير صاحب‌قران بجانب امير ولى كرّت دوّم
خبر رسيد كه ياغى شده‌اند و قدم در مقام مخالفت نهاده امير صاحب‌قران متوجّه جانب ايشان شد و در روز كه رسيدند جنگ انداختند و اميرزاده على و ايكو تيمور و جماعتى بسيار زخم‌دار شدند و پسر مباركشاه يرداغولى در ان جنگ شهيد شد آق تيمور بهادر چون آن احوال مشاهده كرد به حضرت امير صاحب‌قران آمد و بگريست و درخواست كرد تا اجازت فرمايد و بجنگ رود امير صاحب‌قران چون كمال مردانگى و رجوليّت او معلوم داشت انديشيد كه مبادا كه او را آسيبى رسد اجازت نداد و بسيارى از قوشونها جاى خالى كردند و طاقت توقّف نداشتند مگر رمضان خواجه كه از جاى خود حركت نكرد و چون كوه پابرجا ثبات قدم نمود امير صاحب‌قران بختى خواجه و شمس الدين را فرمود كه از لشكر پيش روند و عيد خواجه زير سنگ ايستاده كمين گرفته بود و در وقت گذار دشمن مجال يافت يكى از بهادرانرا موى گرفته بر زمين زد و سر او برّيده به حضرت امير صاحب‌قران آورد و در سنّ كودكى مردانگيها نمود و آخر الامر حصار را بقوّت مردانگى بگرفتند و مردم را از بالا فرود آورده جمع كردند و بر قوشونها بخش كردند تا همه را بياساق رسانيدند امير صاحب‌قران از ان موضع سوار شده بقندهار روانه شد و جهانشاه بهادر و مبشّر بهادر و اسكندر شيخى را پيش فرستاد تا قندهار را گردپيچ كنند و جنگ اندازند بر موجب فرمان روان شدند و جنگ كرده آن ولايت را نيز گرفتند و با سردارى كه داشتند به حضرت آوردند حكم نفاذ يافت تا او را از دار آويختند و از انجا كوچ كرده بقندهار رسيد و جهانشاه بهادر را بانعام و احسان بىشمار مخصوص گردانيد و بجانب حصار قلات فرستاد جهانشاه بهادر فرمان بجاى آورده روانه شد و بدان موضع رسيد و حصار را به كلى خراب و باير گردانيد و چون فصل بهار درآمد امير صاحب‌قران از قندهار بجانب دار الملك رجوع كرد و بعد از چهارده روز بسمرقند رسيد
ذكر توجّه امير صاحب‌قران بجانب امير ولى كرّت دوّم
ذكر توجّه امير صاحب‌قران بجانب امير ولى كرّت دوّم
چون بر موجبى كه پيشتر ذكر رفته امير ولى عهد و پيمان بسته بود و بدان وفا ننموده امير صاحب‌قران در سال هفتصد و هشتاد و شش كه موافق سيچقان ييل تركان بود عازم جانب استرآباد شد و از راه ترمد از آب آمويه گذشت و از انجا بولايت بلخ