شاهنامهء ثعالبى در شرح احوال سلاطين ايران ( فارسى ) — الصفحة ٣١١
فرستادن هرمز بهرام چوبينه را بجنگ ساوه شاه پادشاه تركستان
فرستادن هرمز بهرام چوبينه را بجنگ ساوه شاه پادشاه تركستان
فرستادن هرمز بهرام چوبينه را بجنگ ساوه شاه پادشاه تركستان
چون موقعيّت هرمز متزلزل و دشمنان بسرحدّات كشور او حمله‌ور شدند خاقان تركستان بنام ساوه شاه « 1 » با يكصدهزار سوار روى بجانب بلخ آورد كه آن را گرفته ايرانرا تسخير كند هرمز با مؤبدان و بزرگان در خصوص اين وقايع ناگوار مشورت نمود . همه گفتند بيش از همه‌جا كشور از جانب تركان مورد تهديد است اگر از اين سوى قلع ماده شود و دفع شرّ آنان گردد شكستى كه به آنان وارد آيد مايهء عبرت ساير دشمنان شده روى از ايران برخواهند تافت « 2 » . هرمز تقاضا كرد كسى را كه بتواند متصدّى جنگ بر عليه تركان شود به او ارائه كنند . غالب آنان بهرام چوبينه مرزبان آذربايجان را كه تنها سوار لايق بلكه شجاع و فرمانده كاردان و سياستمدار قابلى است براى اين كار معيّن كردند .
( 1 ) شابه شاه . ( 2 ) از شاهنامه : چو ده ساله شد پادشاهيش راست * ز هر كشور آواز بدخواه خاست بيامد به راه هرى ساوه شاه * اباكوس و پيلان و گنج و سپاه وز آن روى قيصر بيامد ز روم * ز لشگر به زير اندر آورد بوم سپاهى بيامد ز راه خزر * كز ايشان سيه شد همه بوم و بر ز دشت سواران نيزه گزار * سپاهى بيامد فزون از شمار چو تاريك شد روزگار بهى * از ايشان بهرمز رسيد آگهى پشيمان شد از كشتن مؤبدان * ز درگاه كم گشتن بخردان بمؤبد چنين گفت پس شهريار * كه قيصر نجويد ز ما كارزار كنون شهرهائى كه بگرفت شاه * سپارم به دو بازگردد به راه ز ره بازگشت آنزمان شاه روم * نيازرد خاك اندر آن مرز و بوم چو قيصر برفت آنزمان شهريار * گرفت از خزر نيز در پيش كار سپاهى از ايرانيان برگزيد * كه از گردشان روز شد ناپديد فرستادشان سوى مرز خزر * كه آتش زنند اندر آن بوم و بر چو آمد بارمينيه در سپاه * سپاه خزر برگرفتند راه عرب چون شنيدند بسته شدند * برفتند از آن جايگه كآمدند بجز كينهء ساوه شاهش نماند * خرد را بانديشه اندر نشاند