شاهنامهء ثعالبى در شرح احوال سلاطين ايران ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٦
لشگركشى شاپور به قصد تنبيه اعراب
كه از سركوبى نزديكترين دشمنان يعنى اعراب كه بر سرحدّات ملكش دست‌اندازى كرده‌اند شروع باقدام نمايد زيرا خشمش نسبت به آنان همچنانكه رو بكمال ميرفت شديد ميشد و بغضش نسبت به آنان چون خون در عروقش جريان داشت پس مصمّم گرديد كه بشدّت بر آنان تاخته تا آخرين نفر به خاك هلاك درافكند . بدين‌نظر سربازان شجاع سلحشورى چون شيران ساكن بيشه از بين سپاهيان خود انتخاب كرده ادارهء امور كشور را در غياب خود به ديگرى واگذار و خود با عساكر خويش رو بدشمنى كه مصمّم بحملهء بر آنان بود كرد .
شاپور بدوا بر قوم اياد كه بر سرحدّات سواد دست‌اندازى كرده بودند تاخته چنان قتل‌عامى از آنان كرد كه بنيستى آنان انجرار يافت و كسانى جان بسلامت بردند كه به خاك روم پناهنده شدند و كيفيّت حالشان براى اضمحلال ضرب المثل شد همچنانكه على بن ابيطالب رضى اللّه عنه وقتى فهميد كه معاويه بقوم بنى تميم نوشته است كه بر عليه او قيام كنند و بعضى از آنان پذيرفته‌اند بر منبر كوفه فرمود :
إنّ حيّا يرى الصّلاح فسادا * أو يرى الغىّ للشّقاء رشادا
لقريب من الهلاك كما أه * لك سابور بالسّواد إيادا « 1 »
و آنگاه از دريا گذشته به خط آمد و اهالى بحرين را از دم تيغ گذرانيد و همه را بدون انديشهء خونبها يا بردن غنيمت قتل‌عام كرد گوئى كه قول امام ابو تمام را كار بسته كه گفته است :
إنّ الأسود الغاب همّتها * يوم الكريهة في المسلوب لا السّلب « 2 »
پس مسير خود را تعقيب كرده به هجر رسيد كه جمع كثيرى از اعراب تميم و بكر ابن وايل و عبد القيس در آنجا بودند و چنان قتل‌عامى از آنان كرد كه خون مانند سيل حاصل از باران جريان يافت .
( 1 ) كسى كه فساد را بر صلاح و ضلالت را بر دلالت ترجيح ميدهد به زودى پشيمان مىشود مانند قوم اياد كه در سواد بدست شاپور معدوم شدند . ( 2 ) اين پهلوانان مانند شيران بيشه چون قصد خونريزى كنند فقط در فكر طعمهء خويشند نه فكر غنيمت .