روزنامه خاطرات سيد محمد كمره اى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٩
دستور العمل سنبل كردن تشكيليون
هم يكى هستيم ، اما بعد از داخل شدن جدا خواهيم شد . پس همان دوستى من باقى باشد بهتر است . او مسلما از آن‌ها جدا و بيكار نخواهد ماند و فورى مىخواهد داخل كارى ما را بنمايد . من نظر فورى به دخول كار ندارم .
اصرار براى گرفتن قول صميميت از من
اصرار براى گرفتن قول صميميت از من
بنده آنچه از صحبت آقايان خلخالى فهميدم آنكه يا ايشان ناچارند كه با عده‌اى به اسم كار و يا مشغول كار باشند براى حفظ خود از مهاجمين . چه كه او بايد در شغل و كار دولتى داخل و قوت لا يموتى اقلا داشته باشند و مىخواهند اقلا اگر من با آن‌ها داخل در كارى نباشم و نشوم دست آقاى خلخالى از آن‌ها نبرد و ، يا آنكه نمىخواهد با آن‌ها كار بكند و با خودمان اطمينان دارد اما جرات بريدن از آن‌ها را ندارد و مىخواهد مرا كم‌كم ملحق به آن‌ها نمايد كه خودش در بين آن‌ها تك و بىدسته نماند و در موازنه منافع اطمينانى باشد . يا آنكه يك دسته ديگر از اشخاص صالح تهيه و درنظر دارد منتها به من نمىتوانند بگويند كه چه اشخاص و چه كار است و مىداند كه من با تشكيليون يكى نمىشوم ، منتها ترديد مىنمايد كه از من قول صميميت كه به‌هم قول بدهيم كه كار بكنيم ، بعد از قول آن‌وقت تكه‌تكه به من بگويند . حالا ملاحظه مىكند كه اگر بگويد شايد من اطلاع پيدا بكنم و داخل نشوم ، من هم به خيال و حيرت كه مبادا جايى و سرى و سرّى باشد كه به نظر من حقيقتا صلاح مملكت نباشد ، قول كه دادم چه‌طور مىشود جدا شوم بمانم ، من كه حاضر براى خلاف معتقد خود نمىتوانم بشوم .
اين بيچاره‌ها خائف از من كه مبادا قبل از قول صميميت گرفتن از من اگر مطلب را بگويند شايد من با آن‌ها نشوم و مقصد و كار را بروز دهم . من هم خائف كه مبادا قبل از فهميدن كار قول صميميت بدهم و به كار مبهم چه قولى بدهم كه بعد موافق يا مخالف عقيده‌ام باشد ؟ تا قريب دو از شب رفته ، بوديم .
دستور العمل سنبل كردن تشكيليون
دستور العمل سنبل كردن تشكيليون
در زدند آقاى آقا نصر الله حضرت عبد العظيمى و آقا ميرزا عباسقلى خان آمده آقاى افجه‌اى و آقاى مجله بلند شده رفتند . درب در به آن‌ها گفتم فعلا بايد ماها با هم مثل سابق غيرمربوط باشيم و اگر به آقاى خلخالى و شماها تشكيليون اظهار