زبدة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٦

ذكر مخالفت امير صاحب قران با امير حسين

ذكر مخالفت امير صاحب قران با امير حسين

ذكر مخالفت امير صاحب قران با امير حسين

امير صاحب قران تا غايت بر موجبى كه ذكر رفت در امور ملك و دولت امير حسين وظايف مدد و مساعدت و مردانگى به تقديم مىرسانيد و از سر صدق و اخلاص در روى دشمنان او تيغ مىزد و اعداى او را منكوب و مخذول مىگردانيد و ميان ايشان از ديرباز اسباب خويشى و دوستى به انواع موكّد گشته بود و نوبتى كه كابلشاه ( 1 ) كه امير حسين او را به سلطنت نشانده بود از او گريخته از شهر كش مىگذشت .

امير صاحب قران چون معلوم كرد در پى كرده ، حيلت‌ها ( 2 ) كرد و او را گرفته پيش امير حسين فرستاد و به عهد ( 3 ) و شرط دوستى وفا كرده به هيچ وجه در قضاياى او تهاون و خويشتن‌دارى نمىنمود .

بعد از اين همه كوشش و جانسپارى به دو پيغام داد كه ولايت خود را كوچ كرده « 1 » پيش ما آى ( 4 ) كه مهمّات موقوف حضور است و پولاد بوقا و خليل مدد اين معنى شده امير حسين را برقصد و ايذاء امير صاحب قران مىداشتند و امير مؤيّد كه داماد امير صاحب قران بود در حالت مستى پسر جاورچى ( 5 ) را هلاك گردانيد و امير حسين ، قاصد فرستاد تا خانهء ( 6 ) شيرين بيك آغا را كه خواهر خردتر امير صاحب قران بود كوچ كنند و اميرزاده جهانگير را فرستاد و به امير صاحب قران پيغام داد كه امير موسى را با ايل خود كوچمال پيش ما فرست و تو ( 7 ) به ضبط ولايت مشغول گشته آنجا باش . و مىخواست كه بدين حيلت او را ايمن گرداند . امير صاحب قران از آنجا كه بعد غور او بود در امور از فكر و تدبير امير حسين به كلّى و جزوى صاحب وقوف بود امّا به حكم ضرورت اغماض ( 8 ) مىكرد و بر آن طريق نامستحسن اغضا ( 9 ) مىنمود . تا بدان رسيد كه امرا اكثر از او متنفّر شدند و امير حسين اگرچه مردى دلير و بهادرى با شمشير بود ، امّا بخيل و ممسك بود و مردم بيشتر بدين سبب از او متنفّر گشتند و روىگردان شدند .

( 1 ) - م و ل : كابلشاه . ( 2 ) - ت : حيلها . ( 3 ) - تعّهد . ( 4 ) - ت : فرست . ( 5 ) - م و ل : چاورچى . ( 6 ) - ت در حاشيه : « خانهء امير مؤيد » . ( 7 ) - ت : ندارد . ( 8 ) - م و ل : اغماضى . ( 9 ) - م و ت : شد .

( 1 ) ظفرنامه على يزدى : از تلون مزاج خويش و افساد پولاد بوغا كه خويش او بود و امير خليل عهد و سوگند را يكسو نهاده مكر و حيله آغاز كرد و كس فرستاد كه از ايل و الوس آن حضرت هركه را اسمى باشد از كش و آن نواحى كوچانيده به بلخ نقل كنند ، ج / 1 ، ص 142 .