زبدة التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩

ذكر خروج امير شيخ حسن نويان و پادشاهى محمّد خان و كيفيّت آن ( 8 ) « 1 »

منكو تيمور بن هولاكو خان را بفرستاد تا از تبريز به روم بردند و كار سلطنت بر او مقرّر كرد و به خدمت امير سيورغان فرستاد و او را نيز با خود متّفق گردانيد ، و با امراى آن ديار و لشكرهاى بىشمار آهنگ دار الملك تبريز كرد ؛ و چون نزديك رسيد به امير على پادشاه پيغام داد كه ما همه در يك الوس بوديم و يكديگر را مىشناسيم و رسم خود از آن آباء و اجداد پيداست ، وظيفه آنكه باهم اتّفاق كنيم و پادشاهى را كه سزاوار سلطنت باشد بنشانيم و هركس به راه و رسم خود قيام نماييم .

شعر

چو اين ( 1 ) كار آن ( 2 ) جويد آن كار اين * پرآشوب گردد سراسر زمين

تا خونهاى ناحقّ ( 3 ) ريخته نگردد و ممالك معمور و مسكون ماند .

شعر

من آن‌چه شرط بلاغست با تو مىگويم * تو خواه از سخنم پند گير و خواه ملال

امير على پادشاه در مقام اذعان بود امّا امرائى كه بر دولتش استيلاء داشتند او را نگذاشتند و از سر اسائت ادب جوابها گفتند كه ما ملك را به زور دست و بازو و زخم شمشير گرفته‌ايم ، بدين افسانه‌ها ما را فريب نتوان داد و ايلچيان فرستادند تا بر محاربت قرار دادند .

در حدود قرادرّه از توابع آلاطاق فريقين را در رابع عشر ذى الحجّهء سنهء ستّ و ثلاثين و سبعمايه ، ملاقات افتاد در مقابلهء هم به ( 4 ) مقاتله مشغول شدند .

چون امير على پادشاه با غياث الدّين محمّد رشيد نقض عهد كرده بود و او را در آن حالت از امراى مخالف خلاص نفرمود بدان مأخوذ گشت .

شعر

چو بد كردى مباش ايمن ز آفات * كه واجب شد طبيعت را مكافات

در اين حالت ، امير شيخ حسن نيز حيلتى پيش آورد كه ما هر دو مسلمانيم و دو پادشاه در برابر يكديگر محاربت مىنمايند ، چه لازم كه ما در آن ميان باشيم و به خونهاى ناحقّ معاقب گرديم بگذاريم تا هركدام كه غالب آيند ملك او را باشد و ما مطاوعت نماييم .

( 1 ) - ت : آن . ( 2 ) - ت : اين . ( 3 ) - ت : « خونهاى ناحق » ندارد . ( 4 ) - ت : « در مقابّلهء هم » ندارد .