روضات الجنات في اوصاف مدينه هرات ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٩

فائت حواشى

بودن ديوان مذكور .

بارى اين مجموعه شعرى را در سال 890 ه حسين بن معين الدين الميبدى الترمذى به فارسى ترجمه و شرح كرده است .

( كشف الظنون ج ر 1 ص 802 ) .

ميبدى در شرح مذكور در ترجمه و شرح ابيات متن چنين نگاشته است .

« بيان آنكه عقل براى اقامت رسم عبوديت است نه براى ادراك سر الوهيت :

كيفية المرء ليس المرء يدركها * فكيف كيفية الجبار فى القدم

هو الذى انشأ الاشياء مبتدعا * فكيف يدركه مستحدث النسم

استحداث : نوآوردن . و نسمه بفتح آدمى ، و تخصيص قدم از صفات حقتعالى بذكر براى آنست كه انسان مظهر عكوس اشعه اكثر صفات است ، و هرصفة كه پرتو آن بر انسان افتاده ادراك آن ميتواند كرد ، و هرصفة كه او مظهر آن نيست مثل : وجود و قدم از ادراك آن عاجز است ميفرمايد :

چگونگى مرد نيست مرد كه دريابد آن را ،

پس چگونه باشد چگونگى جبار در قديم بودن ،

اوست آنكه آفريد چيزها را نو پديدآرنده ،

پس چگونه دريابد او را آدمى ،

شعر :

هرگز نرسد بكنه معبود كسى * چون فهم كند سر هما را مگسى

از روى مثل خداست درياى محيط * و آن را نكند احاطه هرخار و خسى »