تاريخ لرستان ( روزگار قاجار ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

به حسنخان والى لرستان و اسد خان بختيارى اجازه داد به محل خود بروند

دولت جوان كه بدى باختر خداى * از امر كدخداى جهان شاه نامور

چون برفراختى قد يك جويبار سرو * چون برفروختى رخ يك بوستان زَهَر

آن جويبار سرو كه اش بيخ و شاخ عدل * آن بوستان زَهَر كه در او رنگ و بو هنر

بر عزم روميان سوى موصول زمين كشيد * لشگر به ساز رزم ز كرمانشهان به در

بعد از ابياتى تا آنجا كه گويد :

زان پس كه نام جست ز فتح سپاه روم * آمد پى گشادن بغداد بىسپر

تنگى گرفت كار دو عالم از آن گشاد * تلخى گرفت كام دو گيتى از آن شكر

باز جهان ربودش و معدوم از او نشان * گرگ اجل دريدش و محروم ازو نظر

زى تخته‌اش ز تخت كشاندند ناگهان * بگذشت از آن گذر كه نبودش از آن گذر

و نيز در قصيده ديگر چنين گفته :

جهانا طرفه بىمهر وفا بدخو جهانستى * همى با مهربانان بىسبب نامهربانستى

به پيمان تو دل بستم همه عهدت خلافستى * به دكان تو ره جستم همه سودت زيانستى

خزانى را بهار آرى نهالى را ببار آرى * كه بارش بىزبان گويى بهارش را خزانستى

نه زان آرايش بستان نه زين آرامش مستان * بادش بردهى ناگه چه نيكو باغبانستى

نه از شاهان تو را بيم است و نه ز ميران تو را پروا * همىبينم كه اندر خون ميران و شهانستى

به زير آن دولت محمود بود و شوكت سنجر * خراب اكنون ز تو غزنى و مرو و شاه جانستى

پس از دوران دولتشه يكى بگذر به كرمانشه * چنان بينى مداين را كه بىنوش روانستى

خورنق مانده بىنعمان تهى ايوان نوشروان * نشان از طاقديسى ماند و خسرو بىنشانستى