تاريخ لرستان ( روزگار قاجار ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٥
مير تيمور خان نيز با شاهزاده به اصفهان رفت
برقرار ساخت .
ظل السلطان از بروجرد به‌سمت اصفهان و از اصفهان به‌طرف قم بالاخره بعد از قريب چهل روز به تهران نزد شاه رفت و در خلال اين مدت گرفتار اصلاح بىنظمىهاى كرمانشاه و كردستان شد كه چون ربطى به كار لرستان ندارد از آن صرف‌نظر مىكنيم . « 1 »
مير تيمور خان نيز با شاهزاده به اصفهان رفت
مير تيمور خان نيز با شاهزاده به اصفهان رفت
قبلا نوشتيم كه خوانين لرستان هرچه كوشيدند كه ظل السلطان را در مورد قتل مير تيمور خان موافق سازند نپذيرفت و لذا چهار هزار تومان نقد به او دادند كه وى را با خود به اصفهان برد كه اشكالى در امر وصول ماليات پيش نياورد . ظل السلطان اين تقاضا را پذيرفت و دستور داد مير تيمور خان را به اصفهان حركت دهند .
خوانين لرستان آماده بدرقه او شده ، هريك با سواران و تفنگچيان پا ركابى خود در التزام ركاب شاهزاده به راه افتاده ، ساعت دو بعد از ظهر به هرو رسيدند و قريه « رنگ رزان » را براى توقف شب انتخاب نمودند . در هرو شاهزاده تمام خوانين را به حضور طلبيده و نسبت به آنان بىاندازه اظهار محبت كرده ، هريك را فراخور شئون خود خلعت و انعام داده و رخصت مراجعت داد موقعى كه خوانين با اجازه شاهزاده قصد مراجعت كردند ، محمد تقى خان يوسفوند خوانين لرستان را مخاطب ساخته و گفت : « آن تك چادر را كه چند سرباز در اطراف آن پاس مىدهند ، مشاهده كرده‌ايد ؟ » آنها جواب دادند : « بلى ديده‌ايم . » محمد تقى خان مىگويد : « مير تيمور خان در زير آن چادر زندانى است . اكنون نظر بر اين‌كه در زمان حكام سلف هميشه او مورد توجه بوده و بهترين خلعت‌ها تعلق به او داشته و حالا علاوه‌بر اين‌كه خلعت و انعام و لقب و شغلى به او مرجوع نشده ، در زير همان چادر در زير زنجير مقيد است و لذا عقيده من بر اين است كه براى شماتت و نمك پاشيدن بر جراحات او با اين خلعت‌هايى كه بر دوش و حمايل داريم ، به‌طور دست‌جمعى راه خود را كج كرده ، از جلو چادر او رد شويم تا خلعت‌هاى ما را ببيند و هرچه بيشتر دماغش افسرده شود . »
حاج عالى خان جواب مىدهد كه اين نوع حركات دلالت بر پليدى روح و دنائت طبع و عدم
( 1 ) . از جمله سركردگانى كه در عمليات كرمانشاه و سركوبى ياغيان و اشرار طوايف كرمانشاه و كردستان است . شركت داشته‌اند ، حسينقلى خان والى پشتكوه لرستان بود كه با دو هزار سوار شاهزاده را يارى داد . تفصيل اين قضيه در تاريخ مسعودى آمده [ است . نك : چاپ سنگى ، صص 296 - 297 . ]