تاريخ ملازاده ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

ص 70 س 3 :

رباعى

در راه غم تو چند پويم آخر * رخساره باشك چند شويم آخر

گر پرسندم كز پس چندين تك و پوى * از يار چه يافتى ؟ چه گويم آخر

و له

گر بر سر من ز چرخ آتش بارد * ممكن نبود كه دل ترا بگذارد

آخر روزى گذر كند بر دل تو * كاين سوخته دل بما نيازى دارد

و له

هر نيم شبم درد تو بيدار كند * و انديشهء تو در دل من كار كند

زان ميترسم بتا كه درد دل من * روزى بچنين شبت گرفتار كند

و له

دوش اى زده نور رخ تو راه سحر * در مجلس غم بديم تا گاه سحر

صبر و خرد و جمله حريفان رفتند * من ماندم و آب ديده و آه سحر

و له

هرروز ترا يكى بدآموز دگر * هر لحظه ز تو بر دل من سوز دگر

گفتى كه برو ز شهر اگر درد اينست * من خود ز جهان روم دو سه روز دگر

و له

ايدوست بخواب ديده‌ام دوش ترا * در خواب گرفته‌ام در آغوش ترا

در بيدارى نميكنى ياد مرا * من خفته نميكنم فراموش ترا

و له

اى باد صبا زلف ترا تاب زده * عشق تو بديده‌ها ره خواب زده

فرّاش غمت جاى خراميدن تو * از ديدهء صد هزار كس آب زده

« انتخاب از بتخانه تأليف ملا محمد صوفى مازندرانى ، نسخهء شمارهء 120 كتابخانهء مجلس شوراى ملى »