تاريخ ملازاده ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

ص 51 س 18 :

و له ، رباعى

زلف تو بجور ، همچو ايام چراست ؟ * چون سيم ، سخن ، ز وصل تو خام چراست ؟

گر نرگس تو مىنكند صيادى * اى پسته دهان ! چشم تو بادام چراست ؟

و له ، رباعى

چشم خوش تو خصم من خسته چراست ؟ * با من لب تو چو زلف تو بسته چراست ؟

ابروى كمان مثالت اندر حق من * گر نيست جفاى چرخ ، پيوسته چراست ؟

و له ، رباعى

گفتم بكمان ابرويى : اى سرو سهى * با من چو دو زلف خود سراسر گرهى

تير مژه بر كرد و بزد بر من و گفت : * بار دگر ابروى مرا قوس نهى ؟

و له ، رباعى

گفتم كه سپيده كرده‌يى بهر كسى ؟ * رنجيد نگار ازين و بگريست بسى

گفتا كه : ز شام زلف خود بيزارم * گر بر رخ من سپيده دم زد نفسى

و له ، رباعى

با ما چو سر زلف تو رايى بنهاد * جزعت بكرشمه جان بهايى بنهاد

گفتم : چو دعا بدستم آيى ؟ در حال * بشكست نگار و دست و پايى بنهاد

و له ، رباعى

شادى ز تو هرچند بسى نيست مرا * الا غم تو هم نفسى نيست مرا

سبحان اللّه هزار دل بردى بيش * و آنگه گويى دل كسى نيست مرا

حكيم شمسى اعرج روزى به خدمت او آمد ، بار نيافت ، اين قطعه بگفت و بفرستاد :

قطعه

صدر الشريعه بار ندادم بنزد خويش * زيرا كه هست جان و بود جان ز بار دور

رويم چو چشم بد شد وزين روى به بود * چشم بد از چنان سرو صدر كبار دور