تاريخ ملازاده ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

ص 51 س 18 :

و له ، رباعى

تركى كه بكشتن من آورد برات * در چشمهء نوش دارد او آب حيات

باران سرشك من چو بسيار آمد * بر لعل لب چون شكرش رست نبات

و له ، رباعى

با دل گفتم : عتيب او كى برسد ؟ * در بردن دل ، فريب او كى برسد ؟

دل گفت : هر آنچه از تو خواهد تو بده * تا خط نارد حسيب او كى برسد ؟

و له ، رباعى

جورى كه برين دلشده پيوست رود * ز آن طرهء جعد و نرگس مست رود

از پاى رود آدمى و ، بندهء تو * روزى كه ترا نبيند ، از دست رود

و له ، رباعى

هرگز باشد ز روى بازآمدنت * رنگى بينم ز بوى بازآمدنت

سر در خس غم ، همچو تذ روم ، ليكن * پيوسته در آرزوى بازآمدنت

و له ، رباعى

از مشك بگلبرگ تو بر زنجيرست « 1 » * پيش رخ تو چراغ گردون خيره‌ست

تو چون قلمى و من چو كاغذ ، كه چنين * از رفتن تو جهان به من بر تيره‌ست

و له ، رباعى

اى باد سحرگه ! شده‌يى عنبربار * دانم كه همى روى بكوى دلدار

در طرهء او دليست ما را ، زنهار * كآن سوخته را ز ما بپرسى بسيار

و له ، رباعى

آخر صنما ! صبح درين كار چه ديد ؟ * كو جامهء خويش و پردهء ما بدريد

چون گوش فلك شكر وصال تو شنيد * از چشمهء خورشيد مرا چشم رسيد

( 1 ) - لباب چاپ تهران : از مشك بگلبرگ تو بس زنجيره است » و غلط است .