رياض الفردوس خانى ( فارسى ) — الصفحة ٥١١

- 4 - فهرست ابيات [ و امثال ] فارسى به ترتيب الفباى قافيه

گر در آن ماتم نبودى روى خاك از گريه تر * خسرو سيارگان مىكرد بر سر خاك راه

( 461 )

ز عزم بلخ نويسند عيش را مصحف تلخ * خهى مصيبت انده‌فزاى شادى كاه

نعوذ بالله از آن دم كه اين [ و ] آن گويند * كه خان زده به در بلخ خيمه و خرگاه

( 222 )

ز بالاش گفتى كه در قعر چاه * فلك چشمه و چشم ماهى است ماه

( 383 )

چو بنمود شب جعد زلف سياه * ز انديشه خمّيده شد پشت ماه

( 335 )

ز نيزه ، نيستان شد آوردگاه * بپوشيد ديدار خورشيد و ماه

( 307 و 368 )

شبى تيره چون روى زنگى سياه * نه بهرام پيدا نه كيوان نه ماه

( 350 )

چو زنگىّ شب ديد روى سياه * در آيينهء عالم آراى ماه

( 348 )

شاها صبوح فتح و ظفر كن شراب خواه * نرد و نديم و مطرب و چنگ و رباب خواه

روزى كه رجم ديو كنى بر سپهر فتح * از تركش گهركش خود يك شهاب خواه

( 387 )

بس كه با خاك شد آميخته خون تا دم حشر * بجز از لاله از آن گل ندمد هيچ گياه

( 318 )

چو زنهار خواهند زنهار ده * كه زنهار دادن ز پيكار به

( 181 )

جهان چون بهشتى شد آراسته * پر از رنگ و بو و پر از خواسته

( 72 )

فرشته گر خورد آب بخارا * برآيد « رشته » از پاى فرشته

( 46 )

رويكشان دبّهء نم يافته * هر طرفى كنجك و خم يافته

( 219 )

كمان خم چو ابروى جانان شده * ز هر گوشه غارتگر جان شده

( 400 )