رياض الفردوس خانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٦

- 4 - فهرست ابيات [ و امثال ] فارسى به ترتيب الفباى قافيه

روميان اين سخن چو بشنفتند * به تحير به يكدگر گفتند

( 130 )

بس كه چشمان تو خون خلق عالم ريختند * پشته پشته كشته در كوى تو بر هم ريختند

( 219 )

همى زر و گوهر برافشاندند * مران روز را روز نو خواندند

( 60 )

شاهى است شيرزاده كه خون عدوى اوست * در ريختن حلال‌تر از خون گوسفند

مالك نهد در انجمن روز رستخيز * بر مجمر زمانه ز اعداى او سپند

( 360 )

به عبرت نظر كن بر آل مظفر * شهانى كه گوى از سلاطين ربودند

كه در هفتصد و خمس و تسعين ز هجرت * دهم شب ز ماه رجب چون غنودند

( 321 )

هرگه كه سمند عزم من پويه كند * دشمن ز نهيب تيغ من مويه كند

اينجا به پيام و نامه بر نايد كار * شمشير دو رويه كار يك رويه كند

( 198 )

نوبت توست ، آن كه به بانگ بلند * غلغله در گنبد گردان فكند

( 201 )

چون ابر زندنيجى كهسار بر كشد * بر خاك و خاره سندس و خارا برافكند

( 162 )

زر ، از براى خرج كند سكه‌دار گرد * لعنت بر آن كسى كه ورا گرد مىكند

( 171 )

هواى معتدل چون مهر فرزند * بساط سبزه چون جان خردمند

( 327 )

اقبال را بقا نبود دل در آن مبند * عمرى كه بر غرور گذارى هبا بود

ور نيست باورت ز من اين نكتهء شريف * اقبال را چو قلب كنى « لا بقا » بود

( 346 )

ز هرّاى اسپان و گرد كبود * زمين ز آسمان هيچ پيدا نبود

( 156 )

ورا هوش در زابلستان بود * نداند كس از پور دستان بود

( 80 )