رياض الفردوس خانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩١

- 4 - فهرست ابيات [ و امثال ] فارسى به ترتيب الفباى قافيه

سكندر خود شه ما را زد و خست * شه ما مملكت بگرفت و بنشست

( 339 )

تركيب پياله [ اى كه ] درهم پيوست * بشكستن آن روا نمىدارد مست

چندين سر و پاى نازنين از سر و دست * بر مهر كه پيوست [ و ] به كين كه شكست

( 223 )

به پيران چنين گفت كاين مرد كيست * ز گردان ايران ورا نام چيست

( 76 )

گر پرسدت كسى كه على را نظير هست * با وى بگو كه آب به بوى گلاب نيست

در حضرت خدا به جز از ختم انبيا * كس را مقام و منزلت بوتراب نيست

( 291 )

به جز خاك خوبان در اين دشت نيست * به جز خون شاهان در اين طشت نيست

( 73 )

بهتر از وى چو شهريارى نيست * گر اطاعت كنيم عارى نيست

( 130 )

سكندر كه بر عالمى حكم داشت * در آن دم كه مىرفت عالم گذاشت

( 88 )

شهريار عصر منصور آن‌كه او * در زمين جز تخم نيكويى نكشت

( 319 )

به رايى لشكرى را بشكند پشت * به شمشيرى يكى تا ده توان كشت

( 446 )

عيسى به رهى ديد يكى كشته فتاده * حيران شد و بگرفت به دندان سرانگشت

كى كشته كرا كشتى تا كشته شدى زار * تا باز چنان كشته شود آن كه ترا كشت

انگشت مكن رنجه به در كوفتن خلق * تا كس نكند رنجه به در كوفتنت مشت

( 261 )

مردم آن جمله فرشته سرشت * خوشدل و خوشخوى [ چو ] اهل بهشت

( 26 )

جهانى چنين خوب و خرم سرشت * مسلم چرا شد بقا بر بهشت

( 457 )

خربزه گويى كه نه دهقانش كشت * بلكه برنجى است ز باغ بهشت

( 202 )