رياض الفردوس خانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٠
چمن دويم از روضهء هفتم در ذكر سيد شرف الدين
چو قصر قيصرش انگار و دار دارا گير * حسود چون نكند هيچ اقتضاى بقا
چمن دويم از روضهء هفتم در ذكر سيد شرف الدين
چمن دويم از روضهء هفتم در ذكر سيد شرف الدين
آورده‌اند كه چون در بلاد فارس - چنان كه گذشت - سكه و خطبه به نام اتابك ابش آرايش و پيرايش يافت سيد شرف الدين نامى از مردم شبنكاره كه مدتى در خراسان توقف داشت و مريدان صاحب ارادت عبد البطن اطراف و حواليش را گرفته به بهانهء ارادت وى روز به شب مىرسانيدند با شرف الدين به شيراز آمدند و در شيراز بنياد زرق و شيد كرده دعواى مهدويّت پيش گرفت . عوام آنجا كه « أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ » صورت حالشان را موافقت تام داشت بر وى ازدحام كردند .
سيد شرف الدين ترقّى احوال خود را در محال شبنكاره ديده مؤدّاى « حبّ الوطن من الايمان » را بهانه نموده به شبنكاره رفت . لاجرم در شبنكاره بازار زرق و شيد وى گرم گشته لشكر عظيم از الوار بيكار طلب [ كرد ] و اصحاب ارادت برداشت و تسخير دار الملك را وجههء همت نموده روانهء شيراز شد . در آن وقت باسطو بهادر باشقاق شيراز ، و كليجه « 1 » نايب ديوان اتابكى بودند . لشكرى از مغول و مسلمان برداشته در سر پل كوار تلاقى عسكرين به وقوع انجاميد و از باب ارادت « مهدى گويان » شروع در محاربه كردند و همواره مهدى مضلّ را مىستودند .
فان يكن المهدى من كان هديه « 2 » * مهدّى و الا فالهدى و انا المهدى « 3 »
و عقيدهء برخى اين كه مهدى مزبور را ممد و معاونى چند از غيب هستند [ 110 الف ] كه هنگام حرب و گاه طرد و ضرب به اصناف اسلحه محاربه مىنمايند .
بنا بر اين احدى جرأت نمىكرد كه تير به جانب اردوى او افكند .
درين حالت سيد مزبور تكبير گويان بر لشكر فارس حمله آورده صف سپاه فارس را متزلزل گردانيد و احدى را جرأت رمى سهام به اردوى وى نبود .
( 1 ) . وصاف : كلجه . ( 2 ) . اصل : هدية . ( 3 ) . كذا .