تحفة العالم در اوصاف و اخبار شاه سلطان حسين ( فارسى ) — الصفحة ٥٩

بيان حيرت و اضطراب ذرّه از شعشعهء جمال آفتاب عالمتاب و عرض جواب

چو ديد آن‌كه خود را فكندم به خاك * چو ديدم بلندى ، گزيدم مغاك

زبان با صميم دل است آشنا * اگر در ستايش ، اگر در دعا

سرم را ز رأفت به جايى رساند * كه نُه چرخ در نيمهء راه ماند

چو خورشيد ، اين ذرّه را خواند پيش * ز لطف آن‌چنان ساخت نزديك خويش

كه در بُرج زين زان بلندآفتاب * رسيدى سرم تا هلال ركاب

شدم زين غلامى عجب خودفروش * كه ديدم چنان حلقهء زر به گوش

همم داد از كهكشان عنان * حمايل به گردن پى حِرز جان

و زين‌جا بر اوج دگر ساختم * سر از چنبر چرخ افراختم

پس آن‌گه به سرچشمهء سلسبيل * چنين گشت لب تشنه‌اش را دليل

كه هرچيز كان خواهى از ما بگو * ز ما آرزويى كه دارى بجو

كه ريزش ز همّت نباشد دريغ * نشايد كه باران نبارد ز ميغ

[ 38 ] من رفته از دست ديدار او * چو آيينه حيرانِ رخسار او

ز كيفيت ديدن شاه مست * به زين خانه زان خسروانى نشست

ز تابيدن فرّ شاهى از او * ز رخشنده نور الهى در او

به جا مانده حيران و رفته ز كار * نه در جان شكيب و نه در دل قرار

نه در ديده نورى ، به جز چهر او * نه در دل خيالى به جز مهر او

چو ذرّه به صد رعشه و اضطراب * گشادم زبان كاى بلند آفتاب !

تو شاه من و قبله‌گاه منى * درخشنده خورشيد و ماه منى

اسير تو بودن دلم را هواست * فداى تو گشتن مرا مدّعاست

در اين حال نبود جز اين آرزو * نه از هيچ راهى ، نه از هيچ‌رو

كه با اوج نظّارهء نور پاك * كه گويد ز آلودگىهاى خاك

ندارم در اين قبله‌گاه نظر * نه پرواى جان و نه پرواى سر