تحفة العالم در اوصاف و اخبار شاه سلطان حسين ( فارسى ) — الصفحة ٥٨

آفرين‌خوانى ذرّه بر آفتاب

از او باز گويند گويندگان * وزو كام جويند جويندگان

همه ذرّه‌ها مهر جوياى او * همه قطره‌ها رو به درياى او

تعالى ، چه غرّاست اين و چه عُلاست * تبارك ، چه ملك اين ، و چه كبرياست

در اين فكر دل ديده بر راه باز * دلى در حقيقت ، دلى در مجاز

كه شد قرب موكب چنان ز آن جناب * كه تا سمت رأسم رسيد آفتاب

نظر كرد سويم چو گردان سپهر * كه بر خاك افتاده بيند به مهر

من اندر ركوع نماز نياز * به تعظيم آن شاه گردن‌فراز

بدان سان دو تا گشتم از پشت زين * كه گفتى لبم بوسه زد بر زمين

پُر از رعشه تن ، دل پُر از اضطراب * چو ذرّه به تابشگه آفتاب

چون برداشتم سر ز دامان زين * و زان سر رساندن به چرخ برين

ز رخسار افكند بختم نقاب * كه رو سوى اين ذرّه كرد آفتاب

پُر از خنده رخ همچو صبح بهار * شد از درج ياقوتْ گوهرنثار

ز لعل لبش از خطاب بيا * سرم جُست صد گام سبقت ز پا

فكندم ز زين خويش را بر زمين * ستردم غبار از رهش با جبين

[ 37 ] ز خاك رهش جبهه كردم كبود * دو لب پر ستايش ، زبان پر درود

كه اى نيّر نوربخش جهان ! * كه اى برترين شاه شاهنشهان !

جهان‌پادشاه ثريّاجناب * سپهر برين تخت ، تاج آفتاب

به نور تو در آسمان ماه نيست * به فرّ تو زير فلك شاه نيست

تويى بر زمين سايه كردگار * تويى از نبىّ و ولىّ يادگار

همه مُلك گيتى به كام تو باد * مى صاف دولت به جام تو باد

نباشد به هر سكّه جز نام تو * نگردد فلك جز پى كام تو

ز نور رخت اى درخشنده هور ! * چو خفّاش ، چشم بدان باد دور

فدايت هزاران سر و جان و تن * به گرد سرت صد هزاران چو من