تحفة العالم در اوصاف و اخبار شاه سلطان حسين ( فارسى ) — الصفحة ٥٧

متحيّر گشتن ذرّه از عظمت و جلال آن آفتاب عالم و مشغول گشتن به تسبيح و تهليل آفريننده آن نيّر اعظم

به قيصر به هىهى كه جاى تو نيست * به خاقان به فرياد كاينجا مَايست

گهى چوب بر راى هندى دراز * گه از پشت فغفور چينىنواز

سلاطين و شاهان خورشيد فر * اميران و حكّام هر بوم و بر

شتابنده صف ، صف همه در قفا * فرازنده زين ، هفت لشكر لوا

چپ و راست از خيل گردون شكوه * صفى تا به دريا ، صفى تا به كوه

ز پيش و قفا متّصل صف به صف * ازل يك طرف زان ابد يك طرف

به اين وضع و آيين به رنگ بهار * كه چون رو كند ، نو كند روزگار

رسيدى چو نزديك هر انجمن * ز هركس روان تازه كردى به تن

به نظّاره هر سو كه مىكرد روى * در آن مهرورزان خورشيد جوى

به اظهار اجلالش از هر كنار * فرود آمدى سر هزاران هزار

شدى بهر تعظيم قدها دو تا * چو در بوستان شاخسار از صبا

شه عرش قَدْرِ سپهر احتشام * جهاندار خاقان و قيصر غلام

به چهره فروغ اميد همه * به نور جبين صبح عيد همه

به هر جمع گشتى نگاه آشنا * وزيدى به هر گل چو باد صبا

شدى سايه هر سرى چون سپهر * به هر ذرّه‌اى تافتى همچو مهر

ز هركس سر از فخر سودى به ماه * كه افتاد از شاه بر من نگاه

متحيّر گشتن ذرّه از عظمت و جلال آن آفتاب عالم و مشغول گشتن به تسبيح و تهليل آفريننده آن نيّر اعظم

متحيّر گشتن ذرّه از عظمت و جلال آن آفتاب عالم و مشغول گشتن به تسبيح و تهليل آفريننده آن نيّر اعظم

از آن حشمت و شوكت و دستگاه * كه نه مهر دارد به چرخ آن ، نه ماه

[ 36 ] من استاده افتاده بىاختيار * ز پرورده در فكر پروردگار

به غور تفكّر دل از پيچ و تاب * گسسته به دريا ز لنگر طناب

به جا خشك ز آن شوكت و فرّ و شان * دمادم به تسبيحْ رطبُ اللسان

كه پاك آن خداوند شاه آفرين * خداوند بر چرخ ماه آفرين

كه چون خواهد از لطف يك بنده را * ز درگاه خود يك پرستنده را

رساند به اوجى چنين از علا * كه هفت آسمان مانَدَش زير پا

كنندش شهان جهان بندگى * همه سرفرازان سرافكندگى